Afgelopen maandag gingen we voor ons jaarlijkse ritueel inkopen doen in Amsterdam/Amstelveen.
Dus de hondjes weer naar de oppas. Hun vaste oppas.
Wat heerlijk toch om zomaar zonder angst en spanning ze naar iemand te brengen. Ylva is nl zó lief de laatste tijd, zó fijn. We hadden zelfs vergeten de breackstick mee te geven, want die hebben we al een tijdlang niet meer nodig gehad. Toch maar even nagebracht, want beter méé verlegen dan óm verlegen.
Ze waren ook blij toen we ze weer ophaalden, al konden ze dat niet goed uiten omdat ze al in hun benchjes gestopt waren. Maar het lawaai en geklapper met staartjes zei genoeg.
Is Ylva nu echt aan het veranderen? Dat is een illusie. We bereiken veel, maar moeten echt altijd alert blijven. We mogen van geluk spreken dat ze nog nooit mensen heeft gebeten. Dat zit er niet in, zal ze ook niet meer gaan doen volgens de verwachting van de Hotemetoten in “Utrecht”. Blij toe, want zoals ik al schreef over de fokker van Ylva, zijn er sommige hondjes van deze fokker behoorlijk vals.
Hiervan woonde er eentje vlakbij ons. De eigenares, heeft hiervóór en erná andere hondjes gehad zonder agressief gedrag, maar ja volgens die fokker lag het toch aan haar.
Maar goed, ik denk veel na over Ylva. Hoezo zo lief de laatste tijd. Ik bedacht dat ze misschien loops moet worden en ja hoor, vorig jaar juni was ze loops, dus de ellende kan weer beginnen. Nog maar even genieten van de heerlijke rust. Straks jammert ze ons weer uit de slaap en is ze heel zielig. Ik moet er aan denken om op tijd iets te geven tegen die schijnzwangerschaps ellende.
Voor geval iemand die dit blog toevallig leest en Ylva niet kent:
Steriliseren kan bij haar niet omdat de kans bestaat dat daarna haar ongewenste gedrag nog versterkt wordt. Dat risico nemen we niet.