Nou dat was me het (honden)dagje wel weer😆.
Hoe ze het weten, of ze het aanvoelen, of toch meer zien en horen dan wij willen….? Als de hulp komt, proberen we zo gewoon mogelijk te doen en zeker haar naam niet te noemen.
Maar toch…
Vanmorgen stond Ylva weer met aandoenlijk geduld op de bank naar buiten te kijken, koppie richting waar Ellen vandaan moet komen. Helaas ziet ze wel fietsen, maar herkent de fietsers niet. Whoopi staat alvast bij de deur en vanmorgen was het meerdere keren vals alarm. Ylva begint hoog te keffen van pure opwinding bij elke fietser die voorbij komt, Whoopi valt in met veel zwaarder stemgeluid.
Elke keer schrik ik…is ze er nou al…..
Nou als uiteindelijk die opwinding met begroeting voorbij is, moeten ze uit.
Reinout was in no time boos terug.
Hij wou ze meenemen een brief posten, maar die teckels wilden niet lopen.
Whoopi ging er zelfs bij liggen. Als Ellen er is, willen ze sowieso bij haar in de buurt blijven.
Vanmiddag moest er nieuwe voorraad Vetoryl gehaald worden bij de dierenarts.
Het leek mij gezellig samen te gaan en meteen de hondjes op de grote weegschaal te wegen en daarna even een terrasje te pakken.
Nou dat is opwinding…vrouwtje gaat mee. Ze gunnen zich haast geen tijd om eerst te plassen, voor ze in de auto gezet worden. ( benchjes).
Reinout gefrustreerd natuurlijk: “nou willen ze wél lopen”.
Bij de dierenarts ging Whoopi weer recht toe recht aan naar de weegschaal, zó grappig. Ze woog 5,3 kg.
Ylva kregen we na de inprentingsfase, dus zij vergt wat overreding, maar dat lukt ook steeds beter. Zij woog 3,6 kg.
Daarna rekende Reinout de Vetoryl af en moesten we dus even wachten. Ylva zette het op een luidkeels jammeren, Whoopi stond er bij als een hoopje ellende met staartje stijf tegen haar buikje.
Wat kunnen teckels zich toch aanstellen😢. Echte dramaqueens.
Toch zijn ze allebei vanaf het begin elke keer mee geweest, ook al hoefden ze niet naar binnen, dus ook zonder behandelingen, tóch…bang….
Buiten ging het even goed, maar het laatste stukje terug naar de auto, moest Whoopi gedragen worden. Ze kon duidelijk niet meer..
Ylva is duidelijk veel fitter, nog een redelijk jonge hond, maar haar tongetje sleepte ook bijna over de grond.
Geen terrasje, ik kreeg buikpijn, daarom had ik toch al geen zin meer.
Dus de auto weer in en naar huis.
Ik voel me net zo’n Jan Jans en de kinderen😫.
Ik had mezelf, na een drukke dag, beloofd niet te hoeven koken…….
Maar gelukkig hoef ik dat ook niet.