Het is koud, het vriest een beetje en het mist. Binnenblijf weer….
ongetwijfeld ook de gedachte van onze teckels.
Ylva is een heel erge koukleum, ze is geplukt, heeft al niet zo’n volle ( onder)vacht en staat natuurlijk als Kaninchen, nóg lager bij de grond dan Whoopi. Maar Whoopi heeft daarbij een dichte harde vacht. Sinds ze geplukt is, komt de eigen, goede vacht, weer tevoorschijn, gelukkig.
Maar daar gaat het nu niet over.
Vanmorgen ging Reinout met de hondjes uit. Ylva moest van mij haar truitje aan. Maar toen ik even later uit het raam keek, was het truitje alweer uit: “ze wou niet lopen” Nee, zonder truitje ook niet en Whoopi stond in de rem.
Aan de overkant van de straat voor ons huis is een strook gras. Daar werd gedaan wat ze moesten doen en ondanks Reinout’s vertwijfelde pogingen om ze mee te krijgen: geen stap.
Wat een verwende koukleumen. Ik dacht, dan Whoopi maar naar binnen en alleen Ylva, want zo’n jong hondje moet toch beweging hebben…. Maar Ylva schoot door de deur en zette geen stap meer naar buiten. En op shows zagen we genoeg “ sleepteckels” om dat niet te willen, dus ook Ylva won.
Overigens had Ylva het te kleine truitje aan, van toen ze een pup was en met de grotere maat zal ze tóch mee moeten. Wat een flauwekul nu, want ze draagt al bijna vijf jaar zonodig een truitje. Ze hebben ook jasjes die tegen echte kou en sneeuw zijn, dat hoeft gelukkig nog niet. Whoopi heeft een stoer vliegeniersjasje nooit een probleem, Ylva haat jasjes. Maar met echte vorst en zo uit de warme kamer… overigens hebben we onze honden nooit jasjes aangedaan, alleen het idee al. Deze teckels zijn toch anders. Wel deden we bij al onze echte honden vaseline tussen de teentjes bij sneeuw, tegen sneeuwklontjes. Onze Heidewachtel ging helemaal uit haar dak bij sneeuw.
