We zijn terug thuis.
De echte hitte moet nog beginnen, maar het was nu al afzien, ook voor de hondjes.
Gelukkig hadden we de koelbandjes mee.
Maar dat hielp geen hele dag, dus goed dat we naar huis zijn gegaan, thuis in de schaduw in de tuin, óf als dat nodig is, lekker binnen in de airco.
Op een gegeven moment zag ik Ylva bij me op de bank liggen, languit, oogjes smekend naar mij…vrouwtje doe er wat aan.
Whoopi had het helemaal niet meer maar zij leed in stilte.
Natuurlijk is dit projectie, want wat ze echt denken, voelen, kan ik niet weten, dus lees ik hun lichaamstaal en die vertelden me dat ze het warm hadden.
Thuisgekomen…business as usual. Zeuren om eten, zeuren om hun kauwstaaf. Wat een gewoontedieren, pffff.
Maar ik denk dat we er goed aan hebben gedaan om naar huis te gaan.
