Onze hondjes zijn echte gewoontedieren, ze lijken wel klok te kunnen kijken.
Elke ochtend zogauw Reinout uit bed iets aan zijn voeten doet, ( geen minuut eerder), begint Whoopi te blaffen. Eigenlijk praat ze. Zoiets van “hoi hoi baasje ik ben blij dat je eindelijk je bed uit komt want ik heb vreselijke honger”. Whoopi heeft meerdere blafjes, opwinding, boos, drammen/schooien etc.
Als Reinout dan de slaapkamer, die gelijkvloers ligt, verlaat, rent Whoopi vooruit want..het gaat gebeuren. Dán komt die kleine er achteraan, duidelijk net wakker. Ylva heeft dan altijd een merkwaardige houding met haar koppie horizontaal ter hoogte van haar rug. Anders dan de rest van de dag.
Na hun eten moeten ze accuut naar de tuin voor de hoogste nood.
Als wij ontbeten hebben, gaan ze uit, vaste prik. Waag het niet dat anders te doen, behalve als het regent?.
Dan, bij thuiskomst…….beloninkje. Dat wordt ons luidkeels door Whoopi duidelijk gemaakt. Ooit heeft ze dat opgepikt toen ze bij iemand logeerde die zijn teckels na het uitlaten wat lekkers geeft, haar dus ook. Natuurlijk staat die kleine dan weer met de neus vooraan te wachten op de kreet: “ Whoopi eerst”.
Als Ylva niet komt als je haar roept, hoef je maar: “Whoopi eerst” te roepen of ze vliegt naar je toe, ook als Whoopi helemaal niet thuis is.
Het gekke is dat het niet uitmaakt of we vroeg of laat opstaan, vroeg of laat eten, of ons vergissen, Whoopi weet precies wanneer het half tien is. We hebben haar in het begin steeds gezegd: “half tien….tandjes poetsen” (Dentastix).
Ylva pikte die tijd snel op en zit tegen die tijd pal naast Whoopi ons te fixeren.
Nu, half zes ‘s middags zit Whoopi al onderaardse geluiden te maken, want eind van de middag krijgen ze hun 2e keer eten.
Als we terugkomen en de hondjes waren alleen thuis dan krijgen ze een beloninkje…”goed op het huis gepast?” Dan weten ze het al precies en staan te trappelen van ongeduld.
Elke afwijking van het “gewone” brengt ze een beetje uit hun doen, want het moet zó en niet anders.
Jaren lang, tot een jaar of drie á vier geleden, kreeg Whoopi een kauwstokje van buffelhuid ná haar Dentastix. Dat legde ik naast me op een tafeltje en na de Dentastix kwam ze dat halen. Tótdat ze er bijna in stikte en Reinout in grote paniek met haar naar de dierenarts reed die NB eerst uit bed gebeld moest worden. Inmiddels ademde ze gelukkig weer want het zou anders echt te laat geweest zijn.
Maar jaren lang en soms nóg zoekt ze op het tafeltje na haar “ tandjes poetsen” naar een kauwstokje. Het is heel moeilijk een hond te deprogrammeren. Dus weet waar je aan begint?.
Terug naar het “tandjes poetsen”. Daarna wil Whoopi uit, en niet later, nee direct. Ylva wacht nog even, dus moet Reinout meestal twee keer. Dat vindt hij ook wel makkelijk, Whoopi doet meteen een plas en wil weer naar binnen en Ylva heeft wat meer tijd nodig. Als ze dan uit geweest zijn, vallen ze in diepe slaap, Whoopi snurkt luidruchtig, Ylva is een stille slaapster en hooguit hoor je haar een enkele keer dromen.
Wij zijn avondmensen, dus we gaan laat naar bed.
Als we naar bed willen, moeten de hondjes in de bench bij ons in de slaapkamer, dat zijn ze gewend van toen ze pup waren. Dus tilt Reinout Whoopi voorzichtig op en draagt haar naar de bench, Ylva wordt meestal wakker, ( wakker worden, want je moet slapen gaan) en hobbelt achter ons aan.
Vroeger liep ze dan nog een paar keer terug om een geschikte knuffel mee te nemen, nu vindt ze dat onze taak.
Zo gaat dus de dagindeling van onze teckels, die volledig in de war is als we wegggaan of bezoek krijgen. Gelukkig hebben ze daar mee leren leven.