Frustratie:
Het is zomaar heerlijk weer, dus pakten we even een terras.
We zijn uiteraard niet de enigen, en ook niet de enigen met hond.
We genieten van ons drankje met borrelhapje, komt er over de stoep, dus dwars door het terras een stel langs met hond.
Ylva er op af. Ik denk dat het behalve haar normale agressie ook een soort van bewaken was. Het is vast raar dat als je ergens zit, er zomaar een hond langs kan lopen. Hetzelfde heeft ze thuis. Elke hond die ze voorbij ziet lopen blaft ze door het raam af, en elke keer is ze ook van streek.
Nu vloog ze op die hond af en ze schoot me los. Wat een paniek. Reinout greep haar nog net op tijd. We zijn bang dat ze anders gebeten zou hebben en op z’n ergst, dan geklemd had. We hadden geen breakstick bij ons.
Dat ging allemaal door me heen terwijl ik verstard op mijn stoel bleef zitten op Whoopi letten.
De loopsheid is duidelijk voorbij. Dan de verbazing van de andere gasten die dachten dat Ylva zo schattig is.
Dus afrekenen en wegwezen😢.
Op de terugweg maakte ik me weer zó kwaad op de fokker van Ylva. Ik zal niet hardop herhalen wat ik over hem dacht.
Ik heb het wel verteld aan de mensen naast ons op terras, dat dit beestje nooit iets van socialisatie heeft gehad. En dat ze bijna vijf maand in een hok zat met alleen andere teckels, zeer waarschijnlijk geen moeder, onvoldoende tot geen aandacht.
Ook fokken met foute lijnen etc.
Dan te bedenken hoe geweldig hij zichzelf vindt. Hij is er van overtuigd dat hij een goede naam heeft binnen de hondenwereld.
Wat raar dan dat als ik de naam van Ylva’s fokker noem, binnen Teckelland, ik de deksel van een beerput lijk te openen.