De laatste tijd gebeurt er bij ons niet veel. We zijn voorzichtig, zeker nu het aantal besmette personen in hoog tempo oploopt.
Toch….we gaan zomaar in de fout.
Vorige week moest ik naar een vergadering. Die was in een speciaal daarvoor gehuurde zaal, met veel ruimte, waar de stoelen keurig op afstand stonden.
Daarbij nog waarschuwingen, om ook tijdens pauzes afstand te blijven houden. Natuurlijk ging dat toch mis, want we hadden elkaar al heel lang niet meer echt gezien.
Reinout was met Ylva ergens apart. Ylva heeft zich keurig stil gehouden. Ze heeft bijna de hele tijd in haar benchje liggen slapen.
Deze week kwam een vriendin logeren.
We hadden haar bijna een jaar niet meer gezien, maar Ylva was door het dolle heen. Zo gelukkig. Trouwens elke keer als er bezoek komt, want haar leventje wordt wel saai.
Wij telden niet meer mee, ze was zo gelukkig met ons logeetje.
Die vond Ylva er zoveel leuker op geworden. Ze is niet de eerste die dat zegt.
Dat wordt wel weer anders als Ylva’s hormonen weer tot rust zijn gekomen, vrees ik.
Om toch ook nog iets gezelligs buitenshuis met vriendin te doen, gingen we naar het centrum, waar markt was, prachtig weer, dus volle terrassen en veel boten.
We begonnen keurig met mindkapjes op, die buiten snel af waren.
Het lijkt wel of de laatste tijd iedereen een hond heeft.
Dus dat werd slalommen met Ylva om zoveel mogelijk confrontaties te vermijden. Ze draagt wel een geel lintje, maar ondanks dat dut al jaren bestaat, weten de meeste mensen niet wat het betekent.
Het gekke is, dat Ylva tegen sommige honden lelijk doet, anderen negeert en een enkele hond juist heel leuk vindt. Alleen weten wij niet welke honden, dus we blijven alert.
Na wat zoeken vonden we een vrij tafeltje op een gezellig terras bij het water. Ook daar constant opletten vanwege veel passerende honden.
Er kwam een echtpaar langs met een teckelpup. Nog in de socialisatie fase.
Och wat was ik verliefd.
Zelfs Ylva was onder de indruk, althans ze bleef rustig, zelfs nieuwsgierig.
Wel weer confronterend, verdrietig dat we, gezien onze leeftijd, geen nieuwe pup meer kunnen nemen.
Het water achter ons huis is leeg.
Geen zwanen en eenden meer te zien, momenteel, zelfs de eenzame fuut zien we niet.
Gisteren zo grappig, nou ja eigenlijk heel verdrietig.
Er zwom een jonge zwaan, maar al wel bijna helemaal wit. Waarschijnlijk intussen door de ouders verstoten, want laatst waren ze nog met z’n drieën, toen was er eentje nog grauw.
De fuut zwom in de buurt en sloofde zich vreselijk uit. Helaas was de zwaan niet onder de indruk, ging zelfs slapen.
Het zou kunnen, dat hoop ik, dat de fuut achter de zwaan aan weggezwommen is, want die fuut heeft hier toch de hele winter niets, zo zielig. Verder weg vindt hij/zij misschien een nieuwe partner. Er is daar dan ook riet, als hij verder zwemt.
Totnogtoe leek hij vastgekleefd aan de plek van het verloren nest en eitjes.