Categorie: Geen categorie

dit is een vervolg op “Met twee teckeltjes(naar Spanje) op vakantie“.

Na meerdere pogingen zowel in Torrox als in Nerja om de auto te parkeren, gingen we maar naar een Chiringuita (soort strandrestaurant) het is in het verlengde van het hondenstrand. We kwamen daar eerder ook wel, minstens twee jaar geleden voor het laatst.
Ooh wat waren die hondjes gelukkig toen ze het vertrouwde strand weer roken.
En toen voerden we ze ook stiekem nog hapjes vis van ons bord. Slecht, dat weten we, maar Whoopi rekent altijd op een hapje bij restaurant of terras. Dat maakt de hele exercitie acceptabel voor ze.

Vandaag, 17 februari, heerlijk weer. De hondjes mogen nu vrij door de tuin lopen, die best groot is en ook onoverzichtelijk stukken heeft.
Voor de trap van ons terras, waar we zitten, ( er zijn meerdere terrassen) had Reinout van de ren een hek gemaakt zodat de hondjes niet van de trap af zouden lopen, of erger, vallen.

Zo werkte het niet, Ylva schoof het hek rechts aan de kant.

Zo ging het al beter, maar weer was madam vertrokken, ze had het deurtje in de ren open weten te krijgen. Gelukkig hadden we daar een slotje voor.

Tot mijn verbazing zag ik toch even later Ylva parmantig om het zwembad heen lopen.
Ylva moet het hek wat weggeschoven hebben, de dondersteen.
Aan één zijkant van de kamer is ook een terras, ook met hekwerk plus hangslot.
Ik deed de schuifdeuren even open voor de zon, maar liet het hek dicht.
Whoopi en Ylva moeten even later zich door de spijlen van het hek heen gewurmd hebben. Ylva kwam weer terug, maar voor Whoopi was dat een brug te ver, heen, dus naar beneden, ging nog wel, terug moest ze zich door de spijlen van het hek heen wurmen, maar tegelijkertijd ook omhoog springen. Dat kon ze niet.
Even later zag ik Whoopi en Ylva achter in de tuin waar Ylva van alles op at, bah.
Na een poosje zag ik haar, weer op het terras tussen de pilaartjes van het terras door, blaadjes van een soort heg eten, dus misselijk? Daarna trapte ik, in de kamer, bijna in grote hopen kots van haar, bruin met groene blaadjes, ook buiten nog wat restjes, waarna ze weer gras ging eten.
De tuinman kwam, die hebben we nadrukkelijk gevraagd geen venena ( vergif) te strooien of te spuiten. Het stikt van de kleine mieren, maar we kunnen geen mierenpoeder strooien.
Nog iets van Ylva: ze wil elke nacht in bed slapen, stijf tegen mij aan, behalve afgelopen nacht, toen ontdekte ik haar bij Reinout. Ik sliep vast ( slaappilletje) en Ylva is, volgens Reinout, op bed gesprongen en over mij heen naar hem toe gegaan. Dit bed is lager dan ons bed thuis, daar kan ze dat niet.
Ik hoop dat ze vannacht rustig blijft, want ik moet er niet aan denken dat ze nog misselijk is en overgeeft in ons bed.

Wordt vervolgd.

Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”

Op 12  februari  van 2020 vertrokken we met onze teckeltjes naar Spanje.

De auto volgeladen voor 7 weken van huis. Twee benches met een hondje er in, eten en medicijnen  voor ze mee voor de hele  vakantie en, zoals gewoonlijk, veel te veel kleding etc.

Elke twee uur maakten we een stop, hondjes uitlaten, voor ons koffie en sanitaire stop.

Geen enkel probleem, onze lieverdjes ondergingen het zonder morren of  piepen  en schoten zelfs graag hun lekker warme bench weer in.

Omdat het bijna 2500 km rijden was en het zowel voor ins als voor de hondjes toch wel zwaar was zoals we gewend waren dit in drie dagen, twee nachten te doen,deden we er nu een nacht langer over dus drie keer hotel.

De hondjes ondergingen het ongelooflijk goed.

Toch blij toen we er waren. Behalve een mooi huis, dat we op afstand, op foto’s hadden gehuurd, viel ook de tuin ons mee, nee het was een sprookjestuin. Helemaal rondom het huis, met tropische planten en palmbomen en zó goed afgezet, dat zelfs die kleine Ylva niet kon intsnappen.

De eerste avond, na inschrijving en uitleg vd huisbaas, gingen we de meest nodige etensvoorraad halen plus naar de “Chinees” voor kussens en zo voor de hondjes. We waren zo stom geweest om Ylva’s knuffeldeken en Whoopi’s dure nieuwe kleed in het laatste hotel te laten liggen. Meteen gebeld en op de terugweg halen we dat op en Reinout heeft meteen voor de nacht, ( 28 maart) geboekt, zelfde kamer.

Toen we terug kwamen van de boodschappen, was het pikkedonker, het had langer geduurd dan we ingeschat hadden. Reinout kon de deuren en hekken niet open krijgen uit de keus van bos van 9 sleutels. Ylva lag nog buiten op terras in bench in de ren, Whoopi binnen op slot in bench en ze hadden nog geen eten gehad. Er zijn wel buitenlichten, maar ja, net aangekomen en wie denkt hier nu aan. Alle ramen en deuren zijn betralied en met hangsloten. We hadden niet zo hoeven stressen, want de hondjes lagen rustig te slapen.

Inmiddels, na een dag, kent en herkent Reinout de sleutels bij de bijpassende sloten en we gaan niet meer weg als de kans bestaat in het donker thuis te komen.

De hondjes waren rustig, wilden hun bench/ren zelfs niet uit, dachten kennelijk dat het al nacht was. Hun dag en nachtritme  was ook in de war, omdat we onderweg steeds erg vroeg naar bed gingen en er heel vroeg  weer uit.

Ylva was verschrikkelijk blij met haar knuffel die we, samen met o.a. kussen en kleden voor de meubels gekocht hebben.

Elke keer als Reinout er maar naar keek, rende ze naar haar bench en duwde haar knuffel diep achter in de bench, zó komisch. Pas na een paar dagen kwam het ervan om overdag het traliehek helemaal te openen.

Wordt vervolgd.

De laatste dagen beginnen we ons af te vragen of we het goed zien dat Ylva makkelijker wordt in de omgang met (sommige) andere honden. Gisteren hebben we dat ook zelf gezien met Neta, de hond van onze dochter en schoonzoon. Zie ook “Ylva en Neta”
Wilmar, die Ylva uit liet omdat wij in corona-quarantaine zaten vertelde dat Ylva onderweg met verschillende honden contact gelegd had. Ze had daar ook foto’s van gemaakt. Zij schreef:

“Hierbij nog een paar foto’s van ylva met andere honden! Bij de kleine was het gelijk goed, en hebben we afgelopen dagen vaker gesnuffeld, de grote liet ylva eerst schrikken toen ze om de hoek kwam maar hij was heel rustig en ylva vond het al snel helemaal prima!!“

Vandaag kwamen dochter en schoonzoon langs met Neta.
Ylva en Neta konden boven verwachting goed met elkaar opschieten.
Ze hebben samen wat gespeeld en tussendoor rustig elkaar kunnen passeren. We zijn daar heel blij mee. Het was intussen bijna drie maand geleden dan die twee elkaar voor het laatst zagen en de eerste keer dat we Ylva los hadden samen met Neta. Wel in de tuin waar we zaten op veilige afstand twee bij twee. Het is ongelooflijk dat Ylva totaal niet lelijk deed tegen Neta. Maar Neta is een bijzonder hondje. Er zit geen kwaad in en ze is heel lief, en blij naar iedereen, ook dus naar Ylva. We zorgen er wel voor dat er geen eten, geen snoepjes of kauwbotten liggen zodat Ylva daar niet lelijk om hoeft te doen. Wel heel gek om na zoveel tijd eindelijk bezoek, nou ja eigen dochter met man, te kunnen ontvangen. Genieten.

Jammer dat het niet lukte het spelen van die twee te filmen, volgende keer beter.

Zie: deze link. 
//www.anicura.nl/nieuws/coronavirus-bij-honden-katten/
Aanrader om dit artikel zorgvuldig te lezen. Er staan meer berichten over onze huisdieren en het Coronavirus op ons blog maar intussen zijn er steeds nieuwe inzichten.

Al eerder schreef ik ook al eens hoe ik me verschrikkelijk erger aan mensen die de poep van hun honden niet opruimen.

Ook nu weer blijkt hoe ontzettend asociaal dat is en hoe onze huisdieren besmet kunnen raken door de uitwerpselen van honden. Helaas ligt ook overal kattenpoep, waarvan ik wel weet dat dit moeilijk te voorkomen is. Wat ik niet begrijp is dat veel katteneigenaren geen begrip hebben voor de problemen die hun katten kunnen geven bij de buren en verder.

Het is niet fijn als je in de tuin aan het werk bent en je grijpt vol in de poep van de buurkatten.

Dus beter met handschoenen aan werken.

Ylva is dol op kattenpoep.

Dat was in ons verblijf in Spanje echt een ramp. Ze moest de hele vakantie van 6 weken aan de lijn, zo jammer want het was een heerlijke tuin, groot en helemaal afgezet.

Zeer binnenkort begin ik over onze hondjes op vakantie te vertellen.

Nu wil ik de volgers van ons blog waarschuwen. Wij weten maar al te goed hoe dramatisch het steeds weer  is een huisdier te verliezen.

Vandaag een pagina gestart die een beeld van Whoopi’s leven in beelden moet gaan geven. Het begin is er, het eind nog niet in zicht.

Ons Kaninchen in Corona tijd 6 april 2020


Afgelopen nacht kwam Ylva toch weer op bed. Ze heeft het echt geprobeerd, nu in haar eigen benchje, maar na een uurtje kwam ze weer bedelen…

Intussen probeer ik toch af en toe verder te gaan met het plukken van haar vacht.
De moeilijkste plekjes moeten nog, zoals bij haar hoofdje en pootjes. Dat vindt ze niet leuk.
Ook haar staart is nog vol, eigenlijk vind ik zo’n kale staart helemaal niet mooi, maar ja, bij een netjes geplukte vacht ziet zo’n harige staart echt niet uit.
Toen ze nog met een volle vacht liep, vonden wij haar prima qua figuurtje, maar nu zien we dat Ylva te dik is geworden en hebben we geen smoesjes meer dat het allemaal vacht is.
Ze laat zich wel heel lief, rustig plukken, verbazend.

Vandaag was ze vrolijk, rende, daagde uit en haar kontje en staartje draaide overuren. Vooral als Wilmar met haar uit is geweest is ze bij terugkomst letterlijk én figuurlijk uitgelaten😆.

5 april 2020

Ylva heeft vannacht, voor het eerst sinds we 28 maart thuiskwamen, weer in de bench geslapen. Dapper!
Weliswaar ging ze in Whoopi’s bench, maar ze pendelden toch al altijd heen en weer. Als dit doorzet en Ylva niet meer ‘s nachts met smekend koppie op bed wil komen kan haar benchje weg en mag ze in Whoopi’s bench. Ik heb daar alles schoon in, ik hoop dat het niet nadrukkelijk naar Whoopi ruikt zodat ze weer in de rouw modus gaat.

Intussen is het bestelde boek binnen: “ kluiven uit de hemel”  van Suzanne Clothier.
Over de relatie met je hond.
Turks gezegde: Als honden konden bidden, zou het kluiven uit de hemel regenen.
Ik denk dat dat niet gaat over wat wíj  onze honden kunnen leren, maar wat onze honden óns kunnen leren.
Vandaag is het me zowaar gelukt om 1 van de 2 anaalklieren van Ylva uit te drukken. In Spanje begon  ze met sleetje rijden, nu hier ook. We kunnen niet naar de dierenarts, dus toch maar weer zelf geprobeerd. Het is allemaal zó klein, maar gelukt. 
Vroeger, bij onze Heidewachtel, was dat een fluitje van een cent. Die stond ook aanmerkelijk hoger op haar poten.😆
Nu hoop ik maar dat de andere anaalklier niet ook vol zit.
Ylva krijgt afwisselend brokken en vers vlees. Ik zou niet weten wat we moeten doen om die verstopping te voorkomen. Die klieren horen samen met de ontlasting leeggedrukt te worden, maar onze huisdieren zijn ver weg van hun wilde soortgenoten.
Ook zouden we de hondjes na onze vakantie hun gebitjes laten reinigen.
Wat een ramp voor alles en iedereen is dat Coronavirus toch .
Gelukkig schijnt de zon. Zie ook “Ylva en lente“

Gisteren heeft Wilmar weer foto’s gemaakt. Ylva tussen de voorjaarsbloeiers zodat wij, ondanks quarantaine, toch wat meer meekrijgen van het voorjaar dan de cirkel om ons huis.