Na onze 14 daagse quarantaine hebben we het uitlaten van Ylva weer zelf op ons genomen. Om Ylva niet weer abrupt met verandering te confronteren hebben we het geleidelijk afgebouwd, Onderstaand filmpje laat nog zien hoe dol ze intussen op elkaar waren geworden.
gWilmar bedankt. Je hebt ons fijn geholpen toen het even niet mee zat.
Maandag 23 maart
Vanmorgen opeens weer paniek, omdat er nu een mogelijkheid is voor een repatriëringsvlucht, zo meldden onze kinderen.
Geen idee of we daar überhaupt voor in aanmerking komen,
Voorlopig laat Reinout het nu maar zo. Op Schiphol zien we vreselijke taferelen, waar we niet tussen moeten lopen.
Woensdag 25 maart
Al een paar dagen niets beleefd.
Gisteren heeft de buurman een lading boodschappen voor ons gehaald, al een paar dagen is het regenachtig tot somber met dan zomaar weer heerlijk zon. Vandaag wel even zon, maar geen buitenzit weer.
We hebben het In Memoriam van Whoopi voor ons blog min of meer klaar ,met dank aan Gwenny.
Ook een verhaal over haar leven en dood.
Op vrijdagochtend kwam er opeens een telefoontje van Transavia….ze hadden een vlucht voor de volgende ochtend. ( repatrieringsvlucht).
Natuurljk stress, daar hadden we niet op gerekend en we hadden de auto geboekt voor de 16e april, de dag dat we, ook met Transavia, zouden vliegen.
De zeer vriendelijke vrouw zou over een half uur terug bellen, ze had niet op Ylva gerekend, zou dat uitzoeken en Reinout zou naar transportbedrijf bellen over de auto.
Na een half uur was alles geregeld en zijn we in haast alles gaan inpakken, wat kan mee, wat blijft in de auto, kids waarschuwen, Nathalie vragen om ons op te halen, gelukkig kon ze nog.
Iets over achten de volgende dag, kwamen we aan bij het transportbedrijf waar we opgewacht werden, ( we zouden eerst de 16e April daar de auto brengen, nu kwam deze vrouw speciaal voor ons op zaterdag naar de zaak, Reinout denkt dat ze de dochter van de eigenaar is.
Ze had al een taxi geregeld, intussen kwam die, maar de formulieren moesten nog ingevuld en ik gaf intussen alle bagage aan, twee stuks voor het ruim, 2 trolleys en Ylva in bench.
We waren royaal op tijd op het vliegveld , maar misten toch bijna onze vlucht waar Ylva al aan boord was. Dit kwam doordat het inchecken van Ylva veel tijd kostte, waarna wij nog door de securitycheck moesten en we nog naar het toilet wilden.
Intussen stond er wel al een waarschuwing op de borden: last call, maar ik had niet door dat dit voor ons was…..
Bij de boarding gate stonden rijen, schrik! Reinout vroeg: Amsterdam?
O gelukkig, ik zag Louis, de man die Ylva ingecheckt had. Hij zocht ons al en leidde ons naar de slurf van ons vliegtuig. Wat vervelend, we waren de laatsten. Gelukkig was iedereen toch heel vriendelijk en we werden naar onze plaatsen begeleid.
Het vliegtuig was maar voor eenderde vol. Iedereen ver van elkaar.
Ik zat aan raampje van ene kant gang, Reinout aan andere kant, bij raampje. We hadden samen vier lege stoelen tussen ons in, aan weerszijden van het gangpad twee.
Dus goed geregeld.
Bij aankomst Schiphol konden wij Ylva niet vinden, we zagen de “bijzondere bagage“ niet en niemand wist iets. Uiteindelijk een niet vriendelijke vrouw getroffen die Ylva in benchje ophaalde. Haar staartje klopte er haast af van blijdschap.
Al die tijd stond Nathalie buiten in de hal te wachten.
Fijn dat zij er was. Thuis samen gegeten, ze haalde nog boodschappen voor ons en de buurman gaf boodschappen af met een aparte tas welkomst geschenken, zó lief.
Nu zitten we binnen, Reinout is jarig en krijgt veel telefoon, ik ben druk met bestellen van boodschappen, ik heb iemand gevonden die Ylva wel uit wil laten, via een website opgericht ivm Corona om te helpen.
Morgen komt een meisje kennismaken, een studente die nu thuis zit, om Ylva uit te laten.
We moeten de eerste 14 dagen binnen zitten, óf in de tuin.
Met alles wat we voelen denken we….het zal toch niet dat we besmet zijn?.
Ook ben ik bezorgd om Nathalie. We hebben geprobeerd afstand te houden, ook achter in de auto gezeten, maar toch…..
De vlucht van 16 april met Transavia ging niet door, dus heel blij dat we met die repatriëringsvlucht mee konden.
Dit was het wel zo’n beetje. Een verkorte versie uit mijn dagboek over onze Spanje vakantie.
We gaan weer over op de gewone belevenissen van ons met ons overgebleven teckeltje.
Het gemis van Whoopi blijft, ik hoop dat de pijn geleidelijk aan wat minder hevig zal worden.
Sinds Whoopi er niet meer is wil Ylva niet meer in haar bench slapen. We hoopten dat ze thuis in de normale routine zou komen. Tot nu toe (24 april) heeft ze maar één hele nacht in haar bench geslapen.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Vrijdag 20 maart
We zijn verdrietig, ik kon vannacht niet slapen, zelfs met slaappilletje op lag ik maar over Whoopi te malen en te huilen. Mijn hart breekt bij het zien van Ylva. Ze is overduidelijk van slag. Zoekt, is onzeker en stil, ze slaapt veel en ligt zomaar wat te liggen. Zonet stond ze heel lang stil bij het plekje waar Whoopi’s bench gestaan heeft. Ook al heb ik alles van Whoopi gewassen (voor zo ver ik dat niet weggegooid heb) was ze bang voor een kussen van Whoopi. Die had alles nog onder geplast, veel moesten we weggooien. Helaas kunnen we niets kopen, alle “niet essentiële” winkels zijn dicht, maar we redden ons wel.
Een groot deel van onze dag bestond uit wikken en wegen….naar huis, zo snel mogelijk, zoals onze meiden willen, blijven en afwachten of ….? Bart ( oudste kleizoon), heeft de Nederlandse Ambassade in Spanje kunnen bereiken, wij niet.
Er bleek nog gevlogen te kunnen worden, Reinout zocht al een vlucht uit, mooie aankomsttijd, Bart zou ons van Schiphol op kunnen halen,. Er waren nog 6 plaatsen, alleen nog uitzoeken waar we voor een langere periode de auto konden parkeren én we moesten behalve de auto veel bagage achterlaten. Dat was rond 3 april. Even later waren die plaatsen al weg.
Er is een volgende mogelijkheid, een week later maar ook daar hetzelfde probleem: waar laten we de auto.
Is het door Whoopi? We kunnen nl niets beslissen en ook uitzoeken lukt niet, deels ook omdat we geen of nietszeggende antwoorden krijgen en nerveus werden van de, heel goed bedoelde, berichten van de meiden, zich verenigd in een familiegroep op Messenger.
Het advies van oudste kleinzoon was zinnig voor Reinout: “wacht even af, je kunt gaan vliegen, dan haal ik jullie van Schiphol, of, wie weet is er wat veranderd over één of twee weken en jullie zitten daar goed”.
Voorlopig leek dat Reinout ook het beste om te doen.
De kinderen maken zich erge zorgen, dus merken we nu, als het er op aan komt zijn ze er allemaal voor ons.
Ze zijn allemaal heel verdrietig om Whoopi’s dood, ook de kleinkinderen. Ze kennen Whoopi vanaf pup, en ik heb foto’s van Whoopi, vanaf pup bij ze op de arm. Alle (klein)kinderen waren dol op Whoopi en omgekeerd.
Zondag 22 maart
Gisteren ontving ik nog een lieve reactie van Monique Post van de Cushing contactgroep.
Vanuit Nederland kregen we de tip dat er een transportbedrijf is dat personenauto’s per vrachtwagen vervoert tussen Malaga en Nederland/België.
Gisteravond heeft Reinout een vlucht geboekt voor 16 april laat, aankomst 17 april dochter Nathalie wil ons ophalen en naar huis rijden.
We hebben nog geen bevestiging van Transavia en intussen heeft Nederland ook voor vluchten vanuit Spanje de grenzen gesloten, behalve voor Nederlanders.
Morgen moet hij nog regelen dat de auto naar Nederland wordt gereden. Dat bedrijf is nu, zondag, dicht. Nogmaals dank Dita, voor deze tip!
Omdat intussen de regels in Nederland weer aangescherpt zijn en er geen vluchten meer toegelaten worden vanuit Spanje is het afwachten of die vlucht doorgaat, want het is geen repatriërings vlucht.
Wordt vervolgd. Hoe komen we thuis????
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Zaterdag 14 maart
Gisteren zijn we thuis gebleven, huishoudelijk werk gedaan, waaronder de kamer helemaal schoonmaken en weer alles ontsmetten.
Verder lijkt onze familie zich nu ook enigszins ongerust te maken, want we kregen vragen en chatberichten van ze.
Ook wijzelf beginnen ons behoorlijk in de val gelopen te voelen en zijn het er niet over eens wat wijs is: achter elkaar vertrekken met risico van besmetting in hotels, openbare toiletten en wegrestaurants (, áls ze überhaupt nog open zijn,) óf hier blijven, voorzichtig zijn en afwachten. Zo mogelijk en nodig bij zien te boeken.
Vandaag voelen we ons, lijkt, wat rustiger.
We gingen boodschappen doen:
Te beginnen bij de apotheek, ik voel me al van vóór het begin van onze vakantie niet fit, maar nu komt daar ook nog keelpijn, wat hoesten daardoor en hoofdpijn bij.
Tsja dan ga je denken…… dus op naar de apotheek, oftewel de Pharmácia.
Daar stond buiten een rij….nog nooit meegemaakt. Een Duitser die daar al een tijdje stond kwam er uit: “geen mondkapjes meer”, nee haha, natuurlijk niet.
Tot mijn verbazing konden wij nog wel een thermometer kopen en ik wou iets tegen mijn keelpijn. Dat lukte, maar ik werd in het Spaans uitgekafferd, nou ja ze praten daar sowieso opgewonden en vlug en ik verstond haar niet. Door al dat wijzen van haar schoot ik van links naar rechts, maar ik moest achter een meterstreep blijven staan. Tsja zo goed is mijn Spaans nu ook weer niet dat ik dat rappe gepraat versta. Daarbij, ik stond bij Reinout, dus niet dichtbij vreemden.
Het personeel hielp met mondkapjes op en handschoenen aan op grote afstand.
Diverse winkels waren gesloten of je mag er maar met één persoon tegelijk binnen,
Op naar de supermarkt, eerst de Mercadona.
Van huis latex handschoenen mee genomen, maar onderweg van een zowaar gevonden parkeerplaats ontdekten we dat die nog in de auto lagen.
Binnen: schappen leeg, sinappels bijna op, toiletpapier op, geen papieren zakdoekjes, roomboter, houdbare melk, etc etc op.
Gelukkig konden we binnen wel wegwerphandschoenen trekken, de meeste klanten hadden die ook aan of eigen latex. De kassières hadden ook allemaal handschoenen aan.
Door naar de LIDL. Buiten begon het al, druk op de parkeerplaats, geen karretjes, dus wachten, nu wel handschoenen mee.
Gelukkig nog wel papieren zakdoekjes gevonden. Moet je afstand houden terwijl in de winkels alles op elkaar staat, dus de kar niet vóór maar achter je houden bij de kassa.
Ons idee om voor een kleine week klaar te zijn, is dus niet gelukt.
Op de parkeerplaats lag het vol met na afloop winkelen gewoon van zich afgegooide wegwerp handschoenen terwijl er bij de supermarkten bakken buiten hangen om ze in te doen.
Intussen, paar uur later, zien we op Teletekst dat Spanje binnen moet blijven, we mogen nog wel naar de winkel boodschappen doen, maar voor de rest…..er komt nog nader bericht over.
Reinout heeft nu de dochter van de eigenaresse vanuit België aan de telefoon.
Tot begin mei is het huis niet geboekt, we kunnen bijhuren voor dezelfde (laagseizoen-)prijs.
Dat is al een hele geruststelling. Ook volgens haar kunnen we beter afwachten, alles (hotels, restaurants en grenzen) is, of wordt op korte termijn, gesloten.
Op 17 maart voelt Whoopi zich niet lekker, op 18 maart werd Whoopi echt ziek. Op 19 maart stierf ze, 13 jaar oud. Zie hiervoor verder “Over Whoopi” en “In memoriam Whoopi“
Wordt vervolgd: hoe wij thuis kwamen.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Woensdag 11 maart
Weer mooi weer, vooral in de zon erg warm, toch maar 21°
Vanmiddag zijn we Nerja in geweest. Heerlijk. Het Burriana strand was vol, er kon geen auto meer bij. Heel slecht geregeld, al jaren te weinig parkeerplaatsen. Er is een parkeergarage, maar die is al jaren dicht.
Dus door naar het Balcon de Europa, door het centrum van Nerja. Het was overal volgepropt met auto’s op de route door de stad. Nerja heeft best een grote binnenstad, plus nog alle wijken: urbanizaciones.
We hebben eerst bij Kronox-café gezeten, waar we verse sinaasappelsap plus chocoladetaart namen, heerlijk.
Ik wil alle adressen noteren waar we waren ivm het Coronavirus.
Per dag komen er meer besmette mensen en sterfgevallen bij. Ik maak me erge zorgen.
We hebben een tijd rondgelopen, eerst over het Balcon, waar Ylva hysterisch werd van de duiven.
We hoorden en daarna zagen we boven in de palmbomen parkieten met nestjes en later nog veel meer in andere bomen. In gaten van kale bomen nestelden duiven. Leuk.
We hebben nu eindelijk vit.C en paracetamol gekocht.
Belachelijk duur: bruistabletten van 40 cent per tablet, er zit wel ook vit. D bij en aan 1 per dag heb je genoeg. 45 tabletten voor €18,00
De paracetamol kost 3,70 voor 20 tabletten.
Whoopi kon het wéér veel beter volhouden dan Ylva.
Whoopi heeft op het terras geplast, keft de hele dag om eten, vraagt steeds om uitgelaten te worden….bezorgd. Als de Vetoryl dosis omhoog moet, wat dan? Er bestaan geen 5 mg capsules en voor de magistraal bereide pillen krijg je niet zomaar een recept, los van de vraag hoe dat hier in het Spaans uit te leggen valt.
Natuurlijk kan onze dierenarts een recept faxen, maar de meeste dierenartsen durven geen Trilostane voor te schrijven. Dan vragen ze in ieder geval een disclaimer van je.
Donderdag 12 maart
Paniek alom.
Trump heeft vannacht de grenzen gesloten naar en van Europa, de Schengenlanden. Het VK. Valt daar buiten en ook het goederen/vrachtverkeer. Dat wordt deels ook mee vervoerd met passagiersvliegtuigen.
Tot nu heeft Rutte in al zijn wijsheid besloten dat Nederlanders elkaar beter geen handen meer moeten geven, waarop hij prompt de man naast zich een hand gaf, 😆 Macht der gewoonte.
Hoe komen wij weer thuis? Ik maak me steeds iets meer zorgen. Achter elkaar teruggaan nu? Door drie zwaar besmette landen?
Spanje, Frankrijk en België? Drie keer hotel….Nog steeds heel naar weer in Nederland, nu Code geel en dreigende overstromingen met harde wind😥
Dat klinkt allemaal niet aanlokkelijk.
Intussen draait hier een was met handdoeken etc. en moeten we de vloeren doen, zitten we binnen, omdat er buiten iets verbrand wordt en we last van rook in onze longen krijgen.
Wordt vervolgd.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Afgelopen nacht was Ylva weer onrustig en wou bij ons in bed. Daarin kreeg ze uiteindelijk haar zin, maar wel boven op mijn plaid óp bed en niet ín bed.
Ze lijken nu toch wel wat last van de zon/warmte te hebben, wij zitten buiten, zij binnen.
Ylva kreeg het 2e gekochte speeltje een beetje onooglijk ding en ze is er niet zo blij mee als met de andere die veel uitbundiger is. ( dat veranderde snel in favoriet knuffetje).
Dat Coronavirus wordt steeds zorgelijker. Vandaag in Nederland 60 besmetten erbij en Israel overweegt nu ook de grenzen voor Nederland te sluiten.
In noord Spanje zijn na een begrafenis meer dan zestig mensen die daar bij waren positief getest.
Ook in België gaat het hard: in één dag is het aantal besmetten verdubbeld.
Er is in de buurt een hondenopvang of zoiets. Wat de kennelhonden vandaag hebben? Ze zijn de hele dag al in koor aan het blaffen. Ylva wordt er onrustig door, ook Whoopi blaft soms mee.
Zondag 8 maart
De angst voor en de verspreiding van het Coronavirus nemen met de dag toe.
Het weer daarentegen is mooi, gelukkig.
We hebben een tocht gemaakt omhoog door Torrox, sjee we hadden geen idee dat Torrox zo groot en mooi is. Even voorbij Torrox is Reinout omgekeerd, om te voorkomen dat we op kronkelwegen terecht zouden komen, stijl omhoog.
Ook, vooral, naar beneden vinden we enger dan vroeger, zal de leeftijd zijn.
Beneden hebben we een eind langs de kust gereden, mooi waar het nog niet door hoge bouw verpest is.
We zijn rond Velez Malaga gekeerd en in Torrox Costa naar de boulevard ijs gaan eten, duur, kunstig maar het smolt te snel, was te veel en ik vind schepijs zeker zo lekker. Wel zaten we prachtig op terras vooraan met zicht op de zee. Er waren best veel mensen, maar echt druk? Nee. En dat voor een zondag met prachtig weer….Corona angst?
Ylva moest weer gedragen worden, tongetje hing op de grond. Whoopi doet het heel goed hier. De warmte lijkt haar goed te doen, ze loopt gezellig mee, soms zelfs voorop en is sowieso actiever.
Maandag 9 maart
Nog steeds geen officiële berichten uit Israël, maar het lijkt idd dat we Israel in ieder geval de eerste 3 weken niet in mogen. Heel sneu voor Hans, Wendy maar ook voor Fradie.
Hier is het in de zon te heet, we zitten onder een parasol, de hondjes moeten van ons binnen blijven, want Ylva bleef er bijna in.
Voor het eerst is één kamer zonnescherm uit. Echt helpen doet het niet, want de zon komt er nu nog onder, Bijna het hele terras is nu in de zon.
Ik heb al dagen een irritante kuch. Ik hoop niet dat het vanuit mijn longen komt.
Dinsdag 10 maart
Wendy komt Israel niet in, Dat land heeft zijn grenzen gesloten en iedereen, die er niet hoort moet er uit, dus ook alle toeristen,
Het Ben Gurion vliegveld schijnt leeg te zijn.
Wij zijn alleen maar even boodschappen wezen doen bij de LIDL in Torrox Costa, want Reinout had/heeft hoofdpijn.
Hij denkt van de zon, die vandaag overdag best scherp was.
Tegen de avond koelt het flink af maar we hebben na de eerste week nooit meer verwarming aan gehad.
Ylva heeft vannacht weer lopen spoken zei Reinout,. Ik sliep. Zou ze het koud hebben?
Wordt vervolgd.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Dinsdag 3 maart
Wat vliegt de tijd, het is alweer 3 maart. De tweede dag dat we, ondanks de zon, niet buiten kunnen zitten en bij huis blijven…alhoewel…gisteren zijn we toch, maar zonder hondjes, naar de grote markt in Torrox geweest, met de gedachte dat rode vestje te kopen voor de baby to come van Bart en Laura.
Vanmiddag wilden we naar de zee wandelen, we waren al halverwege toen ik bijna omgewaaid werd, dus toch maar terug, volgende keer beter.
Terug thuis was door de wind de droogmolen met was omgewaaid.
Drinkbakje:
Wat me opvalt is dat de hondjes precies weten waar, wanneer hun waterbakje staat , afhankelijk van de situatie: dag, nacht of buiten.
In de nacht weten ze in het zo goed als donker hun water te vinden.
In de kamer staat hij ook op vaste plek en ‘s morgens in de gang bij de keuken. Dus steeds ergens anders, maar wel vaste pleK en tijden.
Nu ik dat weet moeten we er ook op letten aan die plaatsen en tijden vast te houden.
Hoe ze dat zo snel weten is me een raadsel, andere omgeving, ander huis, na vier dagen reizen, drie hotels……slim hoor.
Woensdag 4 maart
Vanmorgen werden we wakker met bladstil weer, wat heerlijk, weer in het zonnetje buiten koffie gedronken en het werd alsmaar warmer.
We namen de auto naar Nerja, maar onderweg stelde Reinout voor een eindje langs de kust door te rijden. Wat een verrassing. Heerlijk weer, prachtige tocht langs de kust, al merk ik wel dat ik steeds banger word😢
In Almuñecar heerlijk gegeten voor weinig geld,
Voorraad boodschappen gedaan, voorlopig hebben we genoeg in huis voor een tijdje. Maaar goed ook, hoe minder we winkelen hoe beter in verband met besmettingsgevaar.
Donderdag 5 maart
Vandaag weer harde wind. Wel nog buiten gezeten, maar vanwege de windstoten toch maar naar binnen, maar nu de deuren naar buiten open.
Intussen slaat de paniek toe, nu het Corinavirus heel de wereld in zijn ban houdt.
Vakanties en vluchten worden geannuleerd.
De 900 leden van VINDICAT komen een dag eerder terug, wie weet wat die onder de leden hebben, wat nu nog niet te merken is. Landen sluiten hun grenzen, in Spanje wordt het alsmaar erger. Wij beginnen voorzichtiger te worden en zitten steeds meer voor de TV het Corona nieuws te volgen.
Wordt vervolgd.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Woensdag 26 februari
Ylva is wat rustiger geworden, nou ja…..beetje.
Na die bewuste nacht, heeft ze een hele nacht in haar bench geslapen, maar volgens Reinout heeft hij haar afgelopen nacht nog wel rond horen scharrelen. Ze mocht van hem niet op bed omdat ik ze gisteren ingewreven had met kokosvet tegen vlooien en teken.
Vandaag zijn we in een nieuwe Chiringuito gaan eten, naast de oude op het strand vóór Nerja.
Reinout at een gerookte vis ,een Dorado, met frites en een beetje groente. Het brood was er niet bij. Ik at fishstew. De stew, vooral de soep, was heerlijk, maar de vis minder omdat er veel schelpjes en een dikke reuzengarnaal in zat, wat ik niet eet.
Er waren veel honden. Een vrouw liet haar heel grote hond uit en Ylva schoot los en probeerde ( al hard keffend) die hond in de billen te bijten, waar ze niet bij kon. ( volgens Reinout hapte ze naar zijn ballen).
Ik gilde en die vrouw probeerde Ylva weg te schoppen. Die hond keek nog niet eens achterom, achteraf was het toch heel hilarisch, iets voor een tekenfilm. De tafelgenoten van de vrouw die nu met haar hond op het strand liep, lagen dubbel.
Whoopi had maar één belangstelling: eten.
We moesten ontzettend lang op ons eten wachten, Whoopi bleef maar zeuren. Zo raar dat ze niet rook dat we nog niets hadden als een fles water.
Zaterdag 29 februari
Vanmorgen voelt Ylva zich niet lekker, liet zelfs haar brokjes staan, terwijl ze wel voor Reinout uitliep naar de keuken. Hoeveel ze op heeft weten we niet, want je denkt toch niet dat Whoopi zo’n buitenkansje laat lopen. Reinout heeft de rest kunnen redden.
In de kamer wil ze alsmaar naar buiten, maar op het terras kon ze haar draai niet vinden, kwam terug voor een ander raam staan, Reinout nam haar wéér mee naar buiten waar ze heeft gepoept. We denken dat ze groen zoekt, want weer binnen probeerde ze bij een vaas kunstbloemen te komen, ook dat mocht niet van ons, zielig, ze mag ook niks😢
Door dit gedoe van Ylva heeft ze zich gediskwalificeerd voor vrij los lopen. Voortaan aan de riem, ook in de tuin.
Gisteren gingen we uit eten en eerst boodschappen doen, maar de LIDL was zomaar dicht. Dus door naar die in Nerja, die ook dicht was.
Eenmaal thuis zagen we op internet dat het “de dag van Andalusië ” was, dus geen boodschappen gedaan.
We hebben op de boulevard van Torrox Costa in een zijstraatje gegeten. Ik had Rosada a la plancha, beetje droog vond ik. Reinout had een “prutsje” kabeljauw met van alles er door kennelijk uit de oven. Hij vond dat gelukkig lekker.
Vanmorgen bij het opstaan ontdekte ik dat de tuinsproeiers aan stonden. Reinout had dit al wel vaker gemerkt in de ochtend, maar er wordt niet elke ochtend gesproeid. Er zal wel iets automatisch ingesteld staan. Vandaar dat alles er zo fris bij staat.
Met de buurhonden leven onze teckels, na de eerste kennismaking, op voet van vrede of negeren van de kant van onze teckels. De grote buurhonden komen hooguit nog eens bij de tuingrens kijken, achter gaas maar vinden het ook niet interessant meer.
Voor de rest ben ik begonnen met het huis schoonmaken, elke keer wat. De vloer bleek echt wel vies, ( stof, wat zand en hondenhaar) waar je met deze vloer niets van ziet, maar het is er wel.
Zondag 1 maart
Saaie dag, want het woei hard en we bleven dus binnen.
De hondjes vanaf vanmorgen al geobsedeerd door eten…pff
Vanmorgen begon Whoopi met kreungeluidjes, daarna keffen: baasje opstaan…ik heb honger. Maar Reinout wacht tot na zonsopkomst, om ze uit te laten, ivm de zandvliegjes.
Reinout wacht tot na zonsopkomst, om ze uit te laten, ivm de zandvliegjes. We hebben ze deze vakantie geen chemische middeltjes gegeven, alleen beiden een rabiës enting, want daar kom je niet onderuit. Dat was een hoge drempel voor ons, vooral voor Whoopi met haar Cushing.
Okay Whoopi heeft baasje dus uit bed gepest en rent voor hem uit naar de keuken. Uit andere benchje zie ik een klein snuitje….Ylva, die afwacht en ja …geluid van brokjes in de bakjes, rtsj…, daar vliegt ze uit de bocht, de deur uit richting keuken.
De laatste paar nachten is ze rustig geweest en heeft, net als Whoopi, braaf in haar bench gelegen.
Vanmiddag verbaasde Whoopi ons weer eens. Juist als ik me zorgen maak omdat ze zich steeds zo terugtrekt…misschien ook door Ylva, komt ze gisteren spontaan bij Reinout op de bank, stijf tegen hem aan…genietend.
Maar net nóg gekker drong ze Ylva voorbij om , snel, snel…bij mij op de bank getild te worden, Ylva had het nakijken. Niet lang……
Ik heb vandaag kippensoep gemaakt, dus woonden ze bijna in de keuken……we hebben pas weer rust als de soep op is. Ze krijgen altijd kippenvelletjes en wat stukjes kip, dat weten ze, dus zijn ze hysterisch bij de lucht.
Vroeger hadden we een Schapendoesje, die kreeg vaak kip met wat heet water erover …….fluitketel, kip…..Pavlov……
Wat ons opvalt is dat Whoopi zoveel levendiger is hier in de warmte , dan thuis.
Thuis wil ze bijna niet meer mee uit. Ze doet wat ze moet doen en trekt meteen weer terug naar huis. ze zet de rem er op en is echt niet mee te krijgen, tenminste als je haar heel wilt laten…pijn? Gewrichtsproblemen? Maar hier loopt ze zelfs vóór ons uit. Dat is gek voor Whoopi. De warmte doet haar lijfje kennelijk goed.
Wordt vervolgd.
Zie ook vorige afleveringen. (Af en toe vullen we die aan.)
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
Nacht van 22 op 23 februari 2020
Wat een nacht😫
Omdat we een aflevering keken van late serie, die we ook in onze vakantie volgen, kwamen we wat later dan anders in bed. De avonden zijn nog kil, dus gaan we er vroeger in en uit op ons vakantieadres.
We laten de hondjes meteen na hun Dentastix uit en daarna gaan ze slapen, althans gewoonlijk. Dan worden ze de volgende ochtend pas weer uitgelaten na zonsopkomst, om zoveel mogelijk zandvliegjes te vermijden.
Zo ook gisteravond, dachten we.
Ylva dacht helaas anders.
Ze had ‘s middags al overgegeven, we verdenken haar er van dat ze toch nog kattenpoep eet, ook al hebben we de kat al dagen niet meer gezien.
Hoe dan ook, Ylva bleef onrustig toen we in bed lagen, ging eerst eens uitgebreid drinken…en als Ylva drinkt, dan drinkt ze ook…luidkeels, dit in tegenstelling tot de zachte geluidjes wanneer Whoopi drinkt.
Voor die tijd had ze me al de stuipen op het lijf gejaagd, want ik hoorde, meende ik…voetstappen en andere geluiden in de gang, mijn hart bonkte en ik stoot dus Reinout aan: er loopt iemand in de gang….nee joh, je hoort Ylva, ( die rommelde in haar bench), ik, dove kwartel, verstond, dat is de buurman, ik: hoe kan dat nou ?….. ( Hoewel, de buurman heeft wel sleutels van het huis )
Ylva begon rondom ons bed te trippelen om te kijken of ze er ergens op kon springen of opgetild zou worden, nee dus, maar geloof me, als Ylva iets wil, dan wil ze dat…
Tóch het werd stil, dus ik nestel mij en wil gaan slapen…Even later: Reinout….het stinkt hier vreselijk, ik houd het niet, de honden?
Licht aan en ja hoor…pal naast mijn kant bed een lange drol. Waar haalt zo’n klein diertje het vandaan? Van het vreten van kattenpoep? Yak.
Reinout zijn bed uit, maakt de boel schoon, ( voordeel van drollen, je kunt ze oppakken…bij een plas moet je dweilen). Zouden we nu eindelijk kunnen slapen? Een schuldig koppie naast mijn kant van het bed……
Even later begint het getrippel opnieuw….totdat ze het redt, ze is op bed, stapt tussen ons beiden in, gaat op een plaid die er lag voor als ik wou lezen, ( er zitten mouwen in die plaid), rolt zich op en gaat slapen, tot……een uur of vier…..weer onrust….Ylva van bed gepleurd, die weer uitvoerig gaat drinken…..ja hoor…..uit, allebei, want ook Whoopi was gisteravond vroeg uit geweest.
Reinout kleedt zich aan en gaat met ze naar de tuin. Beiden plassen en Ylva moest weer poepen. Gelukkig was het nog vóór zonsopkomst.
Reinout gaf ze een paar brokjes, zodat ze het idee hadden, te hebben gegeten en ja hoor, ze gingen beiden, ieder in een bench, slapen en wij ook. We werden 10.15 wakker……
Na alle gebruikelijke rituelen van wassen, ontbijt, eerst hondjes voeren en hun medicatie geven, ging ik het bed, dat een rommeltje was na die onrustige nacht en hond op bed, ons bed even goed openslaan, alleen voelde het wat zwaar…lag daar die kleine stinkerd weer, klein opgerold, helemaal verstopt in míjn plaid.
Vanmorgen ben ik met ze rondom ons huis door de tuin gelopen, nu weet ik alle verstopplekjes ( denk ik) van Ylva, in en achter dichte begroeiing. Ik vermoed dat daar kattenpoep ligt.
De hondjes zijn zo gelukkig in die tuin dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen ze ook dan aan de lijn te houden.
Whoopi zag ik met de voorpootjes in de lucht aan komen huppelen, dat zie ik al heel lang niet meer van haar. Ze zijn ook meestal aan de lijn.
Wordt vervolgd.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
18 februari
Na een paar dagen vonden ze de teckels niet interessant meer. Ook Whoopi en Ylva keken ze niet meer aan, gelukkig. Die kunnen erg tekeer gaan naar vooral grote honden.
Ylva kón er doorheen, maar gelukkig begreep ze dat ze dat
beter niet kon doen. De eerste dagen keek ze wel door de pilaartjes heen naar
beneden, maar zag dat het te diep was. Niettemin stond ik doodsangsten uit.
We wilden bij “de Chinees” gaas gaan halen, maar het bleek niet nodig.
Wel had Ylva een ontsnappingsroute bedacht, door tussen de pilaartjes door op
het trapje naar het zwembad terras te springen. Het duurde even voordat we haar
betrapten, toen was ook dat raadsel opgelost, hoe ze steeds rond het zwembad
kon lopen.
Donderdag 20 februari 2020
Het was lekker weer vandaag, geen ochtendmist, en rond de 17 á 18 °.
We zijn naar het strand geweest met de hondjes. Dat zag er anders uit, geen glooiend strand meer maar het liep opeens stijl naar beneden. Veel zonasnbidders in ligstoelen bij het hotel.
Na het strand gingen we naar Nerja, waar we vanaf de parkeergarage naar het hotel aan het water gingen, waar we geluncht hebben.
Ylva was heel vervelend, omdat er een kat in het bloemperkje lag te slapen vlak achter ons. Ik ben maar een eindje met haar gaan lopen, maar toen kwam de kat vanaf de andere kant Ylva aanvallen en werd het nog erger.
Het stikt overal van de honden..
Ylva is ook heel vervelend naar Whoopi.
Toen ik “plaats” zei, tegen Ylva, die op mijn stoel lag, ging Whoopi braaf naar kussen op de grond, maar dat mocht ze niet van Ylva, misschien omdat er knuffels van Ylva op en rond lagen.
Ook drama met Dentastix. Nu Whoopi minder goed kauwt, was Ylva dit keer eerder klaar en wou met veel agressie de rest van Whoopi afpakken, zelfs door dichte deurtje van Whoopi’s bench deed ze nog heel agressief. Nu moeten we daar ook op letten, dit was nog niet eerder een probleem.
Na een separeertijd begon ze gewoon opnieuw met vals grommen naar Whoopi die nog veilig in haar bench lag.met deurtje dicht. Te veel stress voor Whoopi
Veilig op schoot bij het baasje krijgt Whoopi alsnog haar kauwstaafje.
zaterdag 22 februari
En weer was Ylva weg…
Wat
ontdekten we? Reinout heeft met de hekjes van de ren de toegang tot het zwembad
afgesloten.
Maar toen we merkten dat Ylva er niet was en we op onderzoek uitgingen, zagen
we het deurtje van de ren openstaan….dat kan ze. Op die manier gaat ze thuis
de ren in als het deurtje per ongeluk dicht is.
Nu hangt er weer een slot op. Ik ben benieuwd wat ze nu weer zal ontdekken. Het
enge is dat ze vanaf dat hekje op het terras met zwembad komt, daar op een
muurtje springt en er de andere kant…best diep…weer afspringt de tuin
in. De tuin is rondom het huis met alle mogelijke en onmogelijke schuilhoekjes.
Eruit kan ze niet, voorzover wij uitgezocht hebben.
In “onze tuin” lijken meerdere katten te wonen. Dit is één van de plekken die ze als kattenbak gebruiken. Ylva had hier veel belangstelling voor, helaas. Uiteindelijk wisten we waar we haar konden vinden als ze zoek was. Gelukkig is de tuin goed omheind, dus echt weg kan ze niet
vandaag heel mooi weer, vanmiddag op boulevard capuccino taart en verse jus op terrasje. Zo gezellig om de hondjes mee te hebben. Ylva loopt zo parmantig mee op haar korte pootjes, al moeten we haar soms even dragen als het te warm is. Whoopi lijkt zich beter te voelen dan thuis in de kou.
Wordt vervolgd.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”
