Categorie: Geen categorie

Onderstaand artikel is hot news momenteel.
Wij kunnen ons huisdier dus besmetten als we zelf het Coronavirus hebben.
 Dus als waarschuwing: better safe than sorry.
Beter is om niet besmet te raken, dus wees voorzichtig!

Het was vandaag als de meeste dagen, soms wat saai voor dit beestje bij twee oude mensen.
Afgelopen nacht wou Ylva weer op bed slapen, waar ze eenmaal op bed, meteen in haar mandje onder een klein  fleece dekentje kruipt.
Vanmorgen, toen ik wakker werd, was Ylva al op, door Reinout van het bed getild en in de tuin gezet, ze moest plassen.
Daarna kroop ze in de grote bench die eerst van Whoopi was, maar waar ze ook toen Whoopi leefde graag in lag, het liefst stijf tegen Whoopi aan, maar Whoopi vond dat minder.
Ik draaide me nog een keer om, ben meer een avondmens.
Opeens schiet een schicht voorbij, even later piepiepep, Ylva die  een knuffel kwam halen.
Ze had al gegeten,  herinnerde zich een bepaalde knuffel, wist ook precies waar die lag en luidruchtig piepend sjeest ze weer terug naar de kamer, om toch nog  even terug te komen voor een aai van mij.
Als ik in de badkamer ben, bonkt ze net zo lang tegen de deur, tot ik haar binnen laat, om daar uitvoerig de vloer te dweilen met haar tong, dat is al een tijd weer erg, likken, tollen en in achterhand bijten.
Dan ontbijten we, Ylva slaapt…tot…we aan ons mandarijntje beginnen. Ze krijgt een partje, dat eerst een inkeping moet hebben, anders heeft ze er geen grip op, hoe dan ook, dan eet ze het niet of slikt het in één keer door.
Als er bij ons niets meer te halen valt, trekt ze zich weer terug in een van de bedjes in de woonkamer.
Tot…ze uit moet. Zodra Reinout zijn jas aan doet en met de riem aankomt, komt een opgewonden hondje naar mij toegerend, springt tegen me op, duwt tegen mijn benen…elke keer uitlaten hetzelfde zie ook: “Ylva moet uit“

Daarna is ze rustig, slaapt tot wij koffie drinken, dan springt ze naast me op de bank.
Ze duwt mijn iPAD aan de kant, hoopt dat ik kruimel met een koekje en loert naar buiten, want wie weet komt er een hond langs, dan springt ze van de bank, springt op de andere bank, die met één leuning bij het raam staat en blaft en springt opgewonden op en neer. We houden ons hart vast dat ze valt.

Reinout vraagt of ik een banaan wil….daar komt ze aangerend. Banaan…toverwoord. Ze is er dol op, hapje van baasje, hapje van vrouwtje.
Voor de rest slaapt ze weer veel. Het is geen buiten-zit-weer, dus er valt niets te beleven,.Daarom ga ik maar even met haar spelen, ze is altijd in voor spelletjes of oefeningen. Reinout doet ook nog wat apport oefeningetjes met haar.
Eind van de middag bedacht Reinout iets nieuws:
In de garage staan nogal wat hondenspulletjes , waaronder een krat met knuffels.
Die heeft Reinout op het speelkleed gezet en de deksel er los op. 

Zó grappig hoe ze aan het “graven” ging.
Na haar middaguitje en daarna haar avondeten slaapt ze, als wij niets met haar doen.
Totdat het tegen half tien ‘s avonds loopt. Dan komt de Dentastix. Dat is het lekkerste van de dag. Daarna moet ze weer uit.
Als wij de TV aan hebben, zeker bij een natuurprogramma kijkt ze TV mee. We doen de gordijnen al vroeg dicht om even rust te hebben van haar gekef naar alles wat voorbij komt, ( als ze wakker is), maar TV meekijken is pas echt erg. Niet alleen echte dieren, ook tekenfilm dieren herkent ze. Ze staat voor het beeld, we zien bijna niets meer en vanwege haar geblaf horen we niets meer.
Gelukkig slaapt ze er ook vaak doorheen, zoals vanavond bij de natuurfilm over het Wad.

 De rest van de avond slaapt ze diep, totdat haar tandjes gepoetst moeten worden. Dat doen we met z’n tweeën, want ze werkt niet mee.
Na het poetsen krijgt ze nog tandenspray.
We gaan meestal laat naar bed en dan moet Ylva, die  elke avond, net als nu,  diep in slaap, stijf naast me ligt wakker worden om te gaan slapen😆.
Dat is zo’n vast ritueel dat ze uit  zichzelf al richting  bench gaat.
Dan gaat ze dus braaf haar bench in, twee knuffels mee, om te wachten  totdat wij het licht uit doen. Als we dan bijna slapen, komt madame er aan om ook op bed getild  te worden, pfff
Afgelopen week heeft ze één hele nacht in de bench geslapen.
Het komt wel weer goed, hopen we.

Vandaag hebben we gewerkt aan de pagina “Whoopi’s leven in foto’s“,
Dat is nog steeds erg emotioneel, maar ook leuk. We missen haar.

het is de bedoeling dat er snel meer komt. Het is nogal veel werk, uitzoeken, plaatsen en in de tijd plaatsen. Ook moeten we nog tekst aanvullen en waar nodig verbeteren. Het helpt wel met verwerken.

Niet veel nieuws de laatste dagen.
Ylva is blij met bezoek, want dat krijgen we niet veel met die Corona ellende.
Slapen in eigen bench gaat alleen met deurtje dicht, dus ze is alweer twee nachten bij ons op bed geweest in haar bedje. Dan hoor en zie je haar de hele nacht niet meer.
Vandaag waren we een paar uur weg, pedicure afspraken, dus moest Ylva achterblijven.
Toen we thuiskwamen leek ze gewoon, lag te slapen, maar was heel blij dat we er weer waren. Maar de hele middag was ze daarna uit haar doen, ze was weer als vanouds aan het likken en tollen en omdat ze niet aan een tuintafel mocht bijten, deed ze dat in haar achterhand, zoals ze vroeger deed.
We worden er wel een beetje wanhopig van. Gelukkig was ze afgeleid toen er bezoek kwam waar ze dol op is.
Ze slaapt ook erg veel gewoon overdag, opvallend ook veel tijdens bezoek.
Whoopi was niet weg te slaan bij bekend bezoek.

We zijn haar Fluoxetine aan het afbouwen. Misschien moeten we er toch mee doorgaan? We zijn er al een paar.weken mee bezig, Eerst van 1/4 tabletje naar 1/6, 3 weken lang en nu nog maar om de andere dag sinds eergisteren.
Ik denk eerder dat het nog om Whoopi gaat. Ze moet nu alles zelf doen terwijl ze eerder altijd op Whoopi lette.

De afgelopen drie nachten heeft Ylva in de bench geslapen. Weliswaar met het deurtje dicht, maar ze heeft niet gezeurd.
Dit zou kunnen betekenen dat ze er aan begint te wennen dat Whoopi er niet meer is.

Ylva hoefde nooit zo nodig in of op bed, behalve als ze erg uit haar doen was, bij voorbeeld tijdens schijndracht. Sinds de dood van Whoopi was het elke nacht raak.

Nu afwachten of het ook lukt met het deurtje open.

Ook hebben we haar voor het eerst weer een uurtje alleen thuis gelaten. Daarvoor de ren weer opgezet in de kamer. Ook dat ging goed, ze sliep toen we thuis kwamen, maar ze was uitzinnig blij toen ze ons weer zag.

Gezien in NU.nl . Ik vond het een goed artikel.

Dieren kunnen helpen bij eenzaamheid of stress. Honden bieden bijvoorbeeld een luisterend oor, helpen de stresshormonen te verminderen en de ademhaling te reguleren, vertelt diergeneeskundig gedragsspecialist Valerie Jonckheer van het Evidensia Dierenziekenhuis Nieuwegein.

Het voordeel van een huisdier is natuurlijk dat het geen oordeel heeft. Ze zeggen niet dat je iets verkeerd hebt gedaan, bieden je ook niet allerlei ongevraagde oplossingen aan: ze luisteren alleen maar.”

Vooral honden zijn goed in het lezen en begrijpen van signalen bij mensen, zoals gezichtsuitdrukkingen, stem, geur en lichaamstaal, vervolgt Jonckheer.

Er zijn er dan ook een hoop van in Nederland. Uit onderzoek van huisdierenbrancheorganisatie Dibevo blijkt dat bijna de helft van de Nederlandse huishoudens (49 procent) in 2018 een huisdier had. De meest gehouden huisdieren zijn katten (23,8 procent) en honden (18,4 procent). Het gaat om 2,6 miljoen katten en 1,5 miljoen honden.

Jonckheer: “Honden kunnen bijvoorbeeld al het onderscheid maken tussen boze en blije gezichtsuitdrukkingen. Ze zijn zo in tune met ons. Ik zeg soms als grapje tegen mijn man dat de hond mij eigenlijk beter begrijpt dan hij.”

Honden worden volgens haar al veel gebruikt tijdens therapieën, bijvoorbeeld als steun voor mensen en om slachtoffers te leren omgaan met trauma’s.

Er zijn allerlei voorbeelden waarbij honden zijn ingezet om mensen te helpen, bijvoorbeeld na een schietpartij op scholen in de Verenigde Staten. Bij ouderen in verpleeghuizen wordt soms een therapiehond ingezet.”

Waarom voelen honden een band met ons?

Jonckheer zegt dat honden een sterke band met mensen opbouwen doordat ze al tienduizenden jaren dicht bij ons staan. “Geen enkel ander gedomesticeerd dier is zo lang zo dicht bij ons geweest. Dieren passen zich aan en ontwikkelen zich in de omgeving van mensen.”

Honden kunnen op allerlei manieren troost bieden aan mensen, bijvoorbeeld door fysiek contact, vertelt ze. “De hond legt bijvoorbeeld een speeltje bij je op schoot om je uit te dagen of hij wil naar buiten waardoor je fysieke beweging krijgt. Deze beweging kan helpen om symptomen en angst te verminderen. Het zijn professionele troosters. Je hoeft maar verdrietig te worden en je hebt meteen een natte snuit naast je.”

Margret van Zuylen (58) uit Capelle aan den IJssel merkt dat haar hond Romy, een Old English Sheepdog, zorgt dat ze minder “een opgesloten gevoel” heeft tijdens de isolatie. “We gaan nu vaker naar buiten en doen ook een grotere ronde. Frisse lucht is altijd goed en dat maakt je hoofd ook een beetje leeg.
Romy biedt Van Zuylen zeker tijdens de isolatie extra afleiding. “Je bent veel meer thuis en je hond vraagt dan toch om aandacht. Het is net een kind, daar ben je de hele dag mee bezig.”

Huisdier vanwege isolatie

Diergeneeskundige Jonckheer waarschuwt mensen om nu niet meteen naar het dierenasiel te gaan om een dier op te halen vanwege het coronavirus. “Een puppy of kitten nemen omdat je kinderen zich nu vervelen, is niet verstandig. Een huisdier is er voor altijd, niet alleen tijdens corona.”

Het is volgens Jonckheer wel een goede tijd om een nieuw dier te nemen als er al langer over is nagedacht. “Als je echt een puppy wil, is nu het moment. Je hebt nu veel tijd om bijvoorbeeld de zindelijkheidstraining te doen. Ik zeg altijd: neem geen hond als je niet twee maanden vrij kunt nemen.”

Ylva is vandaag voor gebitsreiniging naar de dierenarts geweest.
De afspraak was om 8.30 en om 10.30 mochten we bellen. Reinout kreeg te horen dat niet alleen het gebit gereinigd was, maar er ook twee kiesjes waren getrokken, die  los zaten.
Daar schrokken we echt van.
Ondanks elke avond Dentastix, ondanks mondwater ( helpt niet echt) , tandspray en poetsen, ( te weinig, dat wel)  had ze zowel tandsteen als  ontstoken tandvlees  en twee losse kiesjes. Ze was bezig wakker te worden.
Toen Whoopi zo oud was had ze een prachtig gebit. Als ze nu nog geleefd had, zou ze, op haar dertiende voor het eerst  ook een gebitsreiniging nodig gehad hebben.
We begrijpen het niet goed, maar ik begrijp van anderen dat de ene hond gevoeliger is voor tandsteen en parodontitis  dan de andere. Daar komt bij dat Ylva een heel klein bekje heeft en heel erg tegenwerkt met poetsen, ze laat haar gebitje niet zien, op de voortandjes na.
We moeten eens zien wat voor haar geschikt is om op te kauwen. Buffelhuid kan ze niks mee. Als Whoopi iets voorgekauwd had, pakte Ylva dat af want dan was het lekker zacht.
Kippestrotjes vindt ze heerlijk, maar dat willen we niet dagelijks geven.
Ylva mocht om 14 uur opgehaald worden en was klaarwakker maar wel uit haar doen.

Ze veegde alsmaar met haar bekje over kleed of bedje, pijn  denk ik, alhoewel ze wel een pijnstiller heeft gehad. Natuurlijk had ze haar oude stress: likken en draaien. Dat is sowieso de laatste tijd weer veel erger.
Ze heeft een antibioticum kuur mee: Stomorgyl-2.
Vanavond kreeg ze haar eerste twee pilletjes. ( kuur van 5 dagen).

Ylva zou met baasje naar de dierenarts. Om half negen vanmorgen moest ze daar door de deur geschoven worden, maar……de auto startte niet.
Dat is nu de tweede keer sinds de auto terug is uit Spanje en meteen grote beurt kreeg omdat wij toch thuis moeten zijn.
Natuurlijk waren we niet blij. De auto is geen oud barrel, ( net 3 jaar oud) en voor deze beurt heeft hij nog nooit geweigerd te starten, na de grote beurt nu twee keer.
Het moet toch geen probleem zijn als een auto eens wat langer, ( paar dagen tot een week) niet rijdt.
Hoe dan ook, de afspraak is afgezegd, morgen nieuwe kans, maar nu met een leenauto.

Ylva moet door de deur geschoven worden, best zielig.
Wat een ellende toch dat Coronavirus.

Omdat het ooit mis ging met Ylva’s gebitje bij deze praktijk, ( dat was bij het trekken van persisterende melktandjes) zijn we sowieso wat gespannen.

We worden er niet vrolijker op, met somber weer binnen moeten blijven wordt je niet blij van.

We konden er op wachten….Ylva is midden in de nacht van bed gevallen.
Zo goed als elke nacht, even nadat we rustig liggen, lichten uit en  bijna in slaap zijn, komt Ylva oortjes klapperend, naar mijn kant van het bed, tegen het bed op springend.
Als  ik niet reageer, trekt ze aan het dekbed net zo lang tot ik bakzeil haal. Natuurlijk sturen we haar terug, maar dit is geen gemakkelijk hondje om iets te laten doen wat ze persé niet wil. We leven met haar in een soort van compromis, we zijn het moe om haar dingen te laten doen die ze niet wil. Ik wil ook niet beginnen aan iets waarvan ik op voorhand weet dat ik ga verliezen.
Dus….til ik haar op bed, waar al een plaid klaar ligt, een beetje in bedje geplooid.
Voordat ze gaat liggen , wordt er eerst uitgebreid een nestje gekrabd .
Als alles naar haar zin is, rolt ze zich er in en zien en horen we haar niet meer.
Zo knap hoe ze dat doet, ze dekt zich ook echt toe.
Reinout is teugen! Hij is bang dat we haar in onze slaap van het bed trappen, want ze ligt aan het voeteneind, een beetje.
Nou ja, twee nachten geleden gebeurde dat dus.
Reinout ontdekte haar in de vroege ochtend op de grond, in haar plaid gerold.
Sjee…schrikken. Hij heeft haar, zo vertelde hij later, voorzichtig uitgepakt, was bang dat ze dood was, maar ze lag heerlijk te slapen. Ze heeft er waarschijnlijk weinig van gemerkt, ik moet haar er in mijn slaap afgetrapt hebben.

“En nu gebeurt het niet meer, ze gaat in de bench, ik wil haar niet meer op bed” zei Reinout.
Tsja…..ik heb twee tuinkussens op de grond gelegd, ( just in case), Reinout heeft een nieuw, dus schoon bedje van de zolder gehaald, ook van….je kunt niet weten, maar….Ylva moest in de bench, deurtje toe, ( niet op slot, dat vinden we akelig).

En ja hoor, het duurde hooguit iets langer, maar daar kwam ze weer. Dus haar in het bedje gelegd. Dat was niet haar bedoeling, dus daar kwam ze aan. Ik heb haar in het bedje terug gelegd en dekentje over gedaan. We hebben haar de hele nacht niet meer gehoord tot vanochtend. Toen sprong ze van het bed, waar gelukkig die tuinkussens lagen, en direct begon ze over te geven…meest schuim.
Gisteren hebben we haar aan de lange lijn uitgelaten. Ze zal wel in een oogwenk iets uit het gras gegeten hebben, maar veel van de honden die we hadden spuugden ‘s morgens wel eens wat gal of schuim.

Morgenvroeg om 8.30 moet Ylva, nuchter, naar de dierenarts. Haar gebitje moet onder narcose gereinigd.
Reinout brengt haar, ik mag niet mee. Hij moet haar door de deur schuiven en weg gaan. Zielig hè?
We wilden niet langer wachten, omdat de dierenarts in januari, bij de rabiës enting al constateerde dat beide hondjes veel tandsteen hadden, We hoefden dat toen niet vlak voor onze vakantie te laten verwijderen en geen narcose vlak na de rabiës enting. Dat is Whoopi dus bespaard gebleven.-

Vandaag nog weer eens een waarschuwing tegen malafide fokkers naar aanleiding van een artikel over de Woerdense fokkers , zie: “De teckels hebben zo moeten lijden”