Als je ouder wordt, moet je inleveren, daar wordt ons hondje nu ook mee geconfronteerd.
Ylva was en is vaak nog een levendig, blij teckeltje.
Veel mensen vroegen ons of ze nog een pup is.
Helaas, dat is over.
Laatst vroeg iemand, die een klus had in ons huis: “oud hondje?”.
Ja, ze is tien jaar, maar toch, voor ons was ze een eeuwig jong blij teckeltje, zolang er geen andere honden in het spel zijn.
Toen ze bij ons kwam, ( rond vijf maand oud), liep ze af en toe op haar achterpootjes. Zo komisch om te zien.
Een bank, een stoel, hup ze zat er al op nog voordat we dat konden verhinderen.
Nu neemt ze ettelijke aanlopen om op de bank te komen. Niet bevorderlijk voor haar rug, maar ja we kunnen dat niet altijd voorkomen.
Vandaag probeerde ze keer op keer om op de tuinstoelen te springen, niet gelukt.
Het doet pijn en ook wijzelf moeten steeds meer inleveren dus leven we mee.
Dat ze niet goed meer op de banken en stoelen kan komen, heeft wel een groot voordeel, want Ylva keft naar alle honden die voorbij komen en ook naar alle leden van het gezin, waar de hond bij hoorde die haar zo heeft gebeten.
Die hond is dood, ze hebben nu een veel lievere hond , maar ja, de angst en boosheid is er nog niet uit. Dat zal blijven.
Op de grond ziet ze minder voorbij komen.
Helaas herkent ze ook dieren op de TV.
Toen wij, jaaaren geleden Whoopi ophaalden, vertelde haar fokker dat, toen één van haar teckels drachtig was, ze niet op de stoelen kon springen.
Daarna heeft ze nooit meer ergens opgesprongen, omdat het dier niet doorhad dat ze het inmiddels wel weer kon, toen vond ik dat grappig, nu niet meer.
Maar goed, we zitten nog steeds met een, af en toe, erbarmelijk jammerend hondje.
Ze loopt nog regelmatig met knuffel in haar bekje te kermen, maar vandaag begroef ze haar nieuwe knuffel in de tuin.
Na lang zoeken gingen we eens kijken bij de plek waar we haar hadden zien graven…ja hoor, daar wastie.
Heel vies, dus nu hangt het wasbeertje na een wasbeurt, te drogen.
Ylva heeft het gewassen wasbeertje aan het droogrek ontdekt, maar kan er niet bij.
Ylva heeft inmiddels een andere knuffel (op één na de liefste) bij zich.
Eigenlijk is het beter om alle knuffels af te pakken in deze periode, des te eerder moet ze er dan van af zijn.
We zeggen steeds: morgen…
Ik ben trouwens blij dat Ylva geen echt nest heeft, want als ze zo met echte pups om zou gaan….begraven, van de bank gooien,…….