Ylva heeft weer wat.
Vanaf dat ze bij ons is, loopt ze zielsgelukkig met pluchen piepknuffels. Geen rubber, geen zonder piep, het moet een piep hebben. Ze doet er heel lang mee, best gek want ze maakt best veel kapot. Gelukkig alleen van haar zelf. Als de piep kapot is, wordt de knuffel afgedankt.
Er gaan de laatste tijd twee knuffels mee naar bed. Naar haar eigen bedje, in de bench!! Jaja😆
Die mist ze soms overdag en tikt dan tegen de deur tot wij open doen. Dan gaat ze als een speer naar haar bench en zoekt een knuffel. Overdag lijkt ze precies te weten waar ze iets gelaten heeft.
Vaak vragen we haar, als ze onrustig is: “waar is je knuffeltje?”
Maar sinds een paar dagen rent ze dan vrolijk naar haar baasje. Zo hilarisch.
We probeerden het een aantal keren uit omdat we dachten dat het toeval is, maar elke keer rent ze weer heel blij naar Reinout. Of kijkt naar hem als ze bij mij zit. Hij is nu dus “knuffeltje”. Wat ik denk is, dat ze blijft hangen bij “waaris” soms komt daar ook wel mijn vraag achteraan ….het baasje….anders kan ik het niet verklaren.
Als we de weg oversteken , moet Ylva wachten. Onnodig te zeggen, ze kent op haar wandelroutes, alle oversteekplaatsen en wacht, óók zonder commando.
Ben ik mee, dan zei ik vaak: èn …..over. Dat èn was al genoeg, daar vlogen beide hondjes de weg al bij over. Dus zou het kunnen dat bij: waar is…. ( waar ik soms baasje bij zeg) genoeg is om bij knuffeltje naar haar baasje te kijken. Soms, als ik Reinout thuis zie komen, zeg ik ook wel: dáár is het baasje. Dus na waaris, daaris…..komt vaak baasje, en ook vaak knuffel. Het is maar een theorie om te verklaren waarom baasje nu knuffel heet, haha.