Afgelopen nacht ging Ylva, zomaar slapen in haar bench.
Tot het licht uitging en wij bijna in slaap waren.
Ja hoor gerommel, eerst, pieppiep met knuffel aan mijn kant, daarna naar haar baasje.
Haar op bed getild om niet een paar uur het gevecht aan te gaan dat we uiteindelijk toch verliezen. Ze is wel klein, maar wel een teckel.
Bij het in haar bedje leggen, met veel te grote knuffel in haar bekje, ( in Spanje voor Whoopi gekocht) begon ze te piepen, “o jee ze denkt dat ze een nestje krijgt, daar gaan we weer“ dacht ik.
Even later, toen Reinout sliep, hoorde ik haar voorzichtig uit haar bedje gaan, eerst richting baas, toen toch maar naar mij. Ik had medelijden, dus mocht ze naast me onder het dekbed. Daar lag ze, zowaar doodstil, in de holte van mijn arm, kopje op mijn schouder.
Toen ik wakker werd, lag ze weer braaf in haar mandje en sliep.
Ze had het kennelijk even nodig.
Vanmorgen zou Reinout Ylva uitlaten. Ik hoor een oorverdovend geblaf en herrie.
Ik ren er op af en ja hoor, op het moment dat Ylva over zou steken komt DE hond er aan met zijn baas.
Ik wou Reinout binnen roepen, maar hij was er al. Dit was een confrontatie zó dichtbij, dat was te veel voor Ylva.
Ze ging binnen nog een tijd door, beet in haar kussen alsof ze die hond beet had, schudde het heen en weer, niet af te leiden, heel even voor snoepje, maar dan direct weer naar het kussen. Och wat is het toch een zieltje.
Vanmiddag was het alweer spannend voor Ylva.
Dochter Wendy met haar vriendin Gwenny waren met drie honden in het strandpaviljoen, waar het Corona veilig was dus vroeg ze of wij ook kwamen.
Omdat Ylva momenteel dramatische verlatingsangst heeft, wou Reinout haar mee hebben.
Nou dat was wat😆.
Woody is het enige reutje, ondanks chemische castratie erg dominant en ook speels.
De hondjes van Wendy zijn getraumatiseerde buitenlandertjes. Neta heel lief, Siggy behalve lief, ook wat onberekenbaar. Ze laat soms haar tanden zien, wil niet zomaar geaaid worden, behalve door haar baasjes. Neta gromt soms mee.
Ylva is ook een getraumatiseerde hond, die onverwachts uit kan vallen.
Maar goed, er was niks aan de hand, Ylva kronkelde van geluk toen ze Wendy zag en Neta en Ylva herkenden elkaar, so far so good.
Woody is een ander verhaal, te onstuimig voor Ylva en Siggy kleefde aan Wendy. Neta is wat vrijer, maar niet in voor spelen met Woody. Er was vrede.
Maar…er kwamen ook andere gasten en met grote honden.
Woody er op af, weliswaar aan de lijn, maar hij kon net bij een hele grote herder komen, neus aan neus, tot, zomaar uit het niets, voor ons, de vlam in de pan sloeg . Wat een kabaal, daarbij heeft Woody een hoge schelle kef. Neta, met tong uit haar bek hangend ( ze heeft bijna geen tanden en kiezen), zielig en heftig begon te bibberen en Siggy kroop tegen Wendy aan. Ylva kefte vrolijk mee en bleef dat doen bij elke nieuwe hond die binnenkwam. Territorium verdedigen.
Goed voor een film.
Al met al zijn we best trots op Ylva. Voor haar doen bleef ze rustig, en ze werd niet agressief. Dat is al heel wat voor haar. Het zal wel anders worden als haar hormonen weer “normaal” zijn.
Thuis gekomen heeft Ylva uren diep geslapen, zomaar in haar eigen bedje, in plaats van naast me op de bank.
Morgen maar weer een saaie Corona dag, dan kan ze bijkomen.
Nu wordt ze alleen maar wakker voor eetmomenten, waarvoor ze een ingebouwde klok lijkt te hebben. Na haar gebitskluif, rond 21.30 gaat ze bij de deur staan, dan wil ze uit. Daarna verklaart ze de dag voor gezien.