Al een tijdje is Ylva wat anders dan anders.
Ze is wat haar loopsheid betreft op het hoogtepunt. Whoopi kreeg het dan altijd te verduren, ze bleef zich maar aanbieden of andersom. Whoopi, zo lief altijd, liet het met frisse tegenzin gebeuren of probeerde dat kleine Ylvaatje te berijden.
Nu er geen Whoopi meer is, ben ik het slachtoffer. Ik hoop dat het gauw achter de rug is, om dan over een paar maand in de volgende toestand terecht te komen als ze denkt dat ze een nestje heeft. De laatste keer ging dat goed doordat we al heel vroeg met druppels pseudo pregnancy waren begonnen, dus dat doen we nu weer, al vanaf de eerste dag dat ze zichtbaar loops was.
De laatste paar dagen geeft Ylva over, met name gal, in de ochtend, maar ook midden op de dag. Dat is gek, want ze krijgt twee keer per dag eten.
Als ze vaker gal spuugt kunnen we eens kijken of het over gaat door drie keer per dag te voeren. We kunnen dat daarna dan niet meer terug draaien. Aanleren gaat goed, zeker als het om eten gaat, afleren is een ander verhaal.
Vandaag was Reinout een paar uur weg.
Het was haertbreaking hoe Ylva alsmaar voor het raam op de bank stond te wachten. Lag ze dan even bij mij, dan rende ze bij elke auto naar de voordeur, tot ze daar nauwelijks nog vandaan kwam, tot haar baasje weer thuis kwam. Ik vergat toen het geluid van haar op te nemen. Opgewonden en half jankend.
Gisteren zaten we In de tuin toen we een eend luidruchtig hoorden kwaken.
Uiteindelijk ging Reinout maar eens kijken en ja, pal onder onze steiger zwom een eend met vier pulletjes. Zo klein, net uit het ei.
Dus snel hele kleine stukjes brood gegeven dat meteen naar binnen ging. Dat die kleintjes dat zo snel weten. Uiteraard was Ylva jaloers en probeerde ze weg te jagen, zoals moedereend de concurrentie wegjoeg.
Ylva liet het even later niet alleen toe, maar stond naast me heel nieuwsgierig toe te kijken, echt lief.
Vanmorgen waren er nog maar drie pulletjes😢.
Ze kunnen hier nergens aan de kant komen en ma eend heeft het zwaar omdat die kleintjes alle kanten op zwemmen .
