Ylva is dol op ijs, zoals alle honden die we hadden. Toch vinden we het een grappig gezicht hoe Ylva met haar lange tong, snor en neus onder het ijs, aan dat stokje likt, ene kant..ander kant, smullen. Eerst bij het baasje geduldig wachten tot zij het laatste beetje krijgt, dan door naar het vrouwtje die er wat langer over doet.
Vandaag was ze twee keer een hele tijd alleen tot maximaal een paar uur. Wat een blijdschap toen we terugkwamen, ze jankte het uit, kan toch nog steeds minder goed alleen blijven zonder Whoopi.