Gwenny, het vrouwtje van teckel Khan was vorige week hier.
Het gesprek kwam op het verlies van hun Khan en onze teckel Whoopi.
Ik had me voorgenomen dat, als ooit één van mijn honden dood zou gaan, ik naar buiten toe niets van mijn verdriet zou laten merken…..
Al pratend over Whoopi en Gwenny over hun Khan, was daar weer het schrijnende gemis. Khan stierf vorig jaar, zij hebben een nieuwe hond: Woody waar ze dol op zijn en helpt tegen het gemis van Khan, wij hebben Ylva nog, maar toch…wat blijft hangen is de manier waarop ze dood gingen, het verdriet van die laatste dagen, terwijl we zoveel jaar onze teckels hebben gehad. Kon ik die laatste dagen maar van me afzetten, maar het maalt maar door mijn hoofd, vooral ‘s nachts. Maar ook bij Gwenny blijkt dat nog vers in het geheugen.
Eergisteren waren we bij dochter Wendy, ( zie vorige mail), zij verloren binnen een half jaar hun beide teckels, Reza en Vlo. Iemand die geen huisdieren heeft, ook niet van dieren houdt, begrijpt de impact niet die dat kan hebben op de eigenaren.
Ook daar, ondanks hun lieve hond Neta en de opwinding van nog een nieuwe hond die éen dezer dagen verwacht wordt, nog steeds veel verdriet om Reza en Vlo. Er hoeft maar iets te triggeren en de tranen komen.
Ook al weet je, als je een dier in huis neemt, dat je huisdier niet het eeuwige leven heeft, het afscheid blijft moeilijk.
Dit geldt uiteraard voor alle soorten huisdieren.