Vanmiddag gingen we naar een wooncentrum. Daar waren we vaker met de hondjes, maar nadat Whoopi daar een keer bij een mooie meubelafdeling op een prachtig hoogpolig tapijt had gepoept gaan ze mee in de buggy.
We kunnen ze thuislaten, maar dan winkel ik niet relaxt.
Een paar keer flipte Ylva en kreeg Whoopi de volle laag toen ze samen in de buggy zaten.
Het ging al best lang heel goed, dus we waagden het er op, maar Ylva kreeg toch voor alle zekerheid de muilkorf om.
Wat was ik daar blij om, want na een tijd van zusterlijk naast elkaar om zich heen te hebben gekeken, flipte Ylva op weg naar een kassa. Wat er gebeurde weet ik niet. Misschien zat Whoopi in Ylva’s uitzicht, maar het ging mis. Whoopi had niet door dat Ylva niks kon doen, dus zij gromde flink van zich af, ik haalde natuurlijk meteen Ylva uit de buggy, zo kon ze op de grond nog even nastressen.
Wat vervelend, maar ook wat een geluk dat we toch dat muilkorfje om gedaan hadden. Dit keer was Ylva voor haar doen vrij snel uit de stress, maar terug in de buggy was niet meer aan de orde. We weten nu dat we dit ook niet meer moeten doen.
Gelukkig hadden we, voor alle zekerheid, ook nog een teckel draagtas mee genomen, maar ja, Ylva is daar niet mee opgegroeid zoals Whoopi.
Reinout had het wel gehad met Ylva, bracht haar naar de auto maar kwam ook weer met haar terug, juist toen scheen even de zon……..
Zou de fokker van Ylva ook maar enige notie hebben van wat hij met zijn manier van puppies houden, de hondjes en de kopers aan doet? Doordat Ylva niet gesocialiseerd is, wordt ze nooit een sociaal hondje. Wat een verschil met Whoopi.
Het lastigst is dat we Ylva niet zomaar naar een oppas kunnen brengen, er is maar een enkeling die het aandurft en bij wie wij het aandurven.