Afgelopen week was niet gezellig voor de hondjes:
Bijna alle dagen waren we korter of langer weg.
Ik heb er nog steeds moeite mee om de hondjes alleen te laten.
Whoopi is zeer expressief in het tonen van ellende.
Haar hele lijfje straalt verdriet uit, zogauw haar hoop verdwenen is dat ze mee mag.
We stoppen Ylva in gesloten ren, Whoopi mag vrij rondlopen. Totnogtoe gaat dat goed.
Afgelopen donderdag waren we de hele avond weg, pas tegen middernacht thuis. Dan mogen ze, na het uitlaten, nog even bij ons op de bank, nadat ze eerst de kauwstaaf voor hun gebit kregen.
Vrijdag gingen ze naar de oppas, waar ze graag komen en daar hebben ze zich goed gedragen…zowaar😆.
Vandaag, zaterdag, moesten we wéér weg. Het maakt ze niet uit of het lang of kort is, ze vinden het niet leuk.
We laten ze maximaal vijf uur alleen, dit keer vier uur.
Maar we gingen heel naar, ( en te laat) van huis.
Toen Reinout met de hondjes uitging, hoorde ik Ylva al gillen.
Thuisgekomen was ze helemaal over de rooie…..ze waren de bijthond uit onze straat tegengekomen.
In no time had Ylva drie kussens kapot gebeten, waarvan die, bijna nieuwe uit haar bench. Een andere ook nog van inhoud ontdaan die overal lag.
Ze kreeg drie keer achter elkaar 5 druppels Bach Bloesem Rescue.
Ik heb bijna alles uit de ren gehaald, de rest netjes neer gelegd, zodat ze lekker kon slapen.
Tot onze opluchting lag alles er nog precies zo. Ylva werd duidelijk net wakker, rekte zich uit, en beiden waren overgelukkig dat we, na vier uur, terug waren.
Ze hadden wel mee gemogen, ( naar verjaardag jongste kleinkind) maar dat geeft weer andere stress.
Morgen, zondag dus, blijven we de hele dag thuis. Dan krijgen ze extra aandacht.
Maandag moeten we allebei weg, Reinout kort, ik langer. Ze zijn dus hooguit een uur alleen, want dan is hun baasje weer thuis.