Ylva lijkt nu echt door te hebben hoe een deur werkt en we zijn bijna helemaal af van haar gebonk of getik tegen deuren.
Ze staan nu op een kier. Die van haar af opengaan zijn het gemakkelijkst maar die naar haar toe moeten doet ze nu ook voorzichtig met haar snuitje open.
Ooit hadden wij honden die ook de deur achter zich dicht konden doen.
Het beste deed dat de boerenfox. Die kon deuren openen, door gewoon de deurknop te gebruiken, maar dan zaten wij in de kou. We zeiden wel eens voor de grap: “Dobby deur dicht!”
We dachten, waarom niet…Dobby was heel slim en ze kon al heel veel. Dus pootjes tegen de deur en binnen korte tijd begreep Dobby dat. Als we riepen: Dobby deur dicht, sprong ze met haar hele gewicht tegen de deur, bang de deur knalde dicht. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Niet goed voor de deur en ook niet vanwege de knal. Dus nu moest Dobby ook leren om zachtjes de deur dicht te doen.
Ook dat lukte, tot groot plezier van de -toen nog jonge- dochters. Dobby
moest met haar kopje de deur dicht duwen…Dobby..zachtjes…met het kopje….haha. Altijd een succesnummer.
Daarna kwam Kyra, onze Heidewachtel. Ook zij leerde de deur dicht te doen, maar minder goed en met meer moeite. Hoe dan ook, ook Kyra kon het, en nog veel meer. Dobby was ons circushondje. De meisjes, maar vooral de oudste was veel met haar bezig. Ze gaf zelfs voorstellingen voor de kinderen in de buurt en vroeg iets van vijf cent, precies herinner ik me dat niet meer.
Kyra was een jachthond, met haar gingen we op verschillende cursussen, hoofdzakelijk jachthondenproeven. Kyra deed het heel goed en wij waren enthousiaste trainers.
Zo jammer dat er zo weinig voor Teckels is op dat gebied. Ze zijn er wel maar geen cursussen, meer zo af en toe iets georganiseerd door de NTC, zoals een dagje zweetspoor, waterproef en schotvastheid.
Dan ben je afhankelijk van de NTC en vaak moet je er een heel eind voor rijden.
De KNJV geeft jachttrainingen, maar niet voor teckels.
.