Ondanks alle problemen met Ylva, zien we toch steeds wat vooruitgang.
Ze is nog steeds een tijdbom, die zomaar onverwacht kan ontploffen:
We gingen laatst naar een groot warenhuis.
Omdat Whoopi het daar ooit gepresteerd heeft om in een dure meubelafdeling op een mooi hoogpolig tapijt te poepen🤭gaan de hondjes nu mee in de buggy.
Niets aan de hand, zolang Whoopi er eerst inzit en we dan pas Ylva erbij zetten. Andersom, dan pikt Ylva dat niet en afleren, aanpakken, straffen? Niet bij Ylva. Dat maakt het alleen maar erger en ook dat reageert ze dan af op Whoopi.
Dus…zo doen we het. Ze verdringen zich allebei voor het “raampje” aan de voorkant, om maar niets te missen en bij “rare” dingen te kunnen keffen….samen….😢.
Nu ging het goed…totdat……geen idee waarom, Ylva Whoopi aanvloog terwijl wij in druk gesprek waren met een verkoopster.
Gelukkig kon Reinout Ylva los krijgen, samen met een dikke pluk haar van Whoopi. (vóór haar trimbeurt).
Maar goed, we zien soms toch hele kleine dingetjes, die iedere “normale” hond weet, snapt, kan…maar waarover ik me bij Ylva bleef verbazen dat ze dat niet doet.
Voorbeeld: als een deur waar ze door wil op een kleine kier staat, naar haar toe en Ylva wil er door, dan bonkt ze op de deur….die gaat dus echt niet open.
Whoopi begreep al vrij snel wat te doen.
Gisteren zag ik dat Ylva haar snuitje tussen deur en sponning duwde en zo de deur, naar haar toe, open kreeg.
Ylva wil regelmatig even in de tuin, vooral bij schemer gaat ze eerst blaffen om…zoals Reinout zegt…de demonen weg te jagen. Daarna snuffelt ze de hele tuin af, vooral daar waar Whoopi, of erger een kat wat gedaan kan hebben.
Daarna gaat ze stilletjes bij de achterdeur wachten tot ze weer binnen gelaten wordt. Whoopi blaft altijd…ik wil er in. Ylva juist dan niet…tot…..ik haar net bij de deur ontdekte…luidkeels keffend.
Wie weet heeft ze dat al veel vaker gedaan, maar ja, doordat ze altijd al keffend naar buiten rent, hebben wij wellicht het verschil in kef niet gehoord.
Ylva leert van Whoopi, ze herkent haar lichaamstaal.
Toen gistermorgen de hulp zou komen, (we hadden moedwillig haar naam al niet genoemd), zagen we Ylva minstens een half uur vantevoren al kwispelend op de bank naar buiten loeren, dan weer naar de voordeur rennen en om het hoekje kijken, dan weer terug op de bank naar de straat kijken.
Whoopi kan dat allemaal niet meer, dus die dreutelde heen en weer, ook onrustig…totdat het mooiste moment van de week….de hulp arriveert ….én ze een snoepje krijgen.
Heel gênant is het een paar uur later. Dan is de hulp klaar en duwen die twee haar bijna naar buiten, want bij het weggaan, krijgen ze ook weer wat.
Helaas voor ze, drinken wij nog een kop koffie na, dus moeten ze wachten😅.