Omdat we toch binnen moeten zitten, ( of in de tuin), ben ik maar begonnen met Ylva te plukken.
Op het filmpje is ze nog mottig, maar ik ben al een heel eind.
Haar rug blijft zwart, de rest bruin. Na een tijdje, als haar vacht weer aangroeit, wordt alles weer zwart, met een mooie brand en ook de pootjes blijven lichter.
Het maakt allemaal niet uit want we vinden haar toch mooi.
Whoopi’s hoofd was mooier, ze had een edel hoofd, mooie ogen, prachtige oortjes en geen stop. Een echt teckelhoofd. Een mooie, harde ruwhaarvacht met goede ondervacht. Totdat ze Cushing kreeg, toen kreeg ze kale plekken, die voor een groot deel dichtgroeiden door de medicatie, ook werd de vacht op zich rommelig.
Ylva is eens teruggestuurd door de trimster. Ze durfde haar niet te plukken, omdat ze geen ondervacht had. Daarom blij dat ze die nu wel heeft.
Zoals ook te zien is op het filmpje heeft Ylva een terugval na de dood van Whoopi. Ze likt en likt en likt. Dan is ze ook niet te bereiken. Ook tolt ze weer en likt en bijt dan haar achterhand.
Zelfs rustig tussen ons in op de bank likt ze, totdat ze in slaap valt.
We hebben wel het idee dat het weer een beetje de goede kant op gaat.