Vrijdag 20 maart
We zijn verdrietig, ik kon vannacht niet slapen, zelfs met slaappilletje op lag ik maar over Whoopi te malen en te huilen. Mijn hart breekt bij het zien van Ylva. Ze is overduidelijk van slag. Zoekt, is onzeker en stil, ze slaapt veel en ligt zomaar wat te liggen. Zonet stond ze heel lang stil bij het plekje waar Whoopi’s bench gestaan heeft. Ook al heb ik alles van Whoopi gewassen (voor zo ver ik dat niet weggegooid heb) was ze bang voor een kussen van Whoopi. Die had alles nog onder geplast, veel moesten we weggooien. Helaas kunnen we niets kopen, alle “niet essentiële” winkels zijn dicht, maar we redden ons wel.
Een groot deel van onze dag bestond uit wikken en wegen….naar huis, zo snel mogelijk, zoals onze meiden willen, blijven en afwachten of ….? Bart ( oudste kleizoon), heeft de Nederlandse Ambassade in Spanje kunnen bereiken, wij niet.
Er bleek nog gevlogen te kunnen worden, Reinout zocht al een vlucht uit, mooie aankomsttijd, Bart zou ons van Schiphol op kunnen halen,. Er waren nog 6 plaatsen, alleen nog uitzoeken waar we voor een langere periode de auto konden parkeren én we moesten behalve de auto veel bagage achterlaten. Dat was rond 3 april. Even later waren die plaatsen al weg.
Er is een volgende mogelijkheid, een week later maar ook daar hetzelfde probleem: waar laten we de auto.
Is het door Whoopi? We kunnen nl niets beslissen en ook uitzoeken lukt niet, deels ook omdat we geen of nietszeggende antwoorden krijgen en nerveus werden van de, heel goed bedoelde, berichten van de meiden, zich verenigd in een familiegroep op Messenger.
Het advies van oudste kleinzoon was zinnig voor Reinout: “wacht even af, je kunt gaan vliegen, dan haal ik jullie van Schiphol, of, wie weet is er wat veranderd over één of twee weken en jullie zitten daar goed”.
Voorlopig leek dat Reinout ook het beste om te doen.
De kinderen maken zich erge zorgen, dus merken we nu, als het er op aan komt zijn ze er allemaal voor ons.
Ze zijn allemaal heel verdrietig om Whoopi’s dood, ook de kleinkinderen. Ze kennen Whoopi vanaf pup, en ik heb foto’s van Whoopi, vanaf pup bij ze op de arm. Alle (klein)kinderen waren dol op Whoopi en omgekeerd.
Zondag 22 maart
Gisteren ontving ik nog een lieve reactie van Monique Post van de Cushing contactgroep.
Vanuit Nederland kregen we de tip dat er een transportbedrijf is dat personenauto’s per vrachtwagen vervoert tussen Malaga en Nederland/België.
Gisteravond heeft Reinout een vlucht geboekt voor 16 april laat, aankomst 17 april dochter Nathalie wil ons ophalen en naar huis rijden.
We hebben nog geen bevestiging van Transavia en intussen heeft Nederland ook voor vluchten vanuit Spanje de grenzen gesloten, behalve voor Nederlanders.
Morgen moet hij nog regelen dat de auto naar Nederland wordt gereden. Dat bedrijf is nu, zondag, dicht. Nogmaals dank Dita, voor deze tip!
Omdat intussen de regels in Nederland weer aangescherpt zijn en er geen vluchten meer toegelaten worden vanuit Spanje is het afwachten of die vlucht doorgaat, want het is geen repatriërings vlucht.
Wordt vervolgd. Hoe komen we thuis????
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”