Vroeg in de ochtend van 11 maart 2026, zo rond 5.30 schrok Reinout wakker: er kwamen merkwaardige geluiden vanuit Ylva’s bedje. Ik dacht dat Ylva aan het rommelen, schudden…was in haar bedje. Reinout hoorde ik tegen Ylva praten, haar proberen te kalmeren. Intussen was ook ik klaar wakker en zag Ylva totaal van de wereld schudden met haar hele lijfje.
Ik dacht dat ze doodging, haar oogjes stonden raar, totaal geen contact en ze ging na het trillen dwangmatig lopen tegen muren en vooral muurhoeken aan. We hadden haar verhuisd naar de badkamer die aan onze slaapkamer grenst, omdat ze steeds onder ons bed wou verdwijnen, daar zouden we geen grip meer op haar hebben. In de badkamer liep ze, zo te zien dwangmatig, tegen muren, maar vooral muurhoeken aan.
Als ik haar terugtrok ging ze meteen weer terug. Ooh wat te doen, het was zo intens verdrietig. Dit duurde vrij lang dus brachten we haar weer naar haar bedje. Daar ging ze weer uit. Intussen had Reinout een reserve benchje van de zolder gehaald en haar daar ingestopt. Toen werd ze iets rustiger dus ook wij kropen terug in bed. Maar natuurlijk kwam er van slapen niets meer en bij elk geluid gingen we kijken. Haar benchkussentje voelend bleek dat nat te zijn. Dat vond ik in dit geval een geruststelling. Ylva mocht dus uit het benchje weer in haar nachtbedje en zowaar werd ze toen weer wat rustiger, alsof die plas haar dwars had gezeten. Heel geleidelijk aan leek Ylva iets aan het opknappen. Toen wij gingen ontbijten, kwam ze zelfs een beetje schooien en toen baasje uiteindelijk toch wat eten voor haar klaar ging maken , ongeveer de helft van anders, werd ze weer min of meer dezelfde Ylva van altijd, zo ongeduldig wachten en met graagte eten. Nu maar afwachten hoe de dag verloopt. Momenteel slaapt ze weer, op één van haar favoriete plekjes in de kamer op een hondenkussen.Zo hier en daar liggen bedjes, op plekjes waar ze graag ligt ( zoals drie plekjes in de kamer). Tot zover over onze panieknacht met Ylva.
We hopen dat het hier bij blijft.
Tot zover de ochtend van 11 maart.
Helaas bleef het daar niet bij.
Die niddag is Ylva geëuthanaseerd😩
Het ene moment heb je een aanhankelijk hondje, nadrukkelijk aanwezig en voor zover wij wisten gezond.
Woensdagochtend tegen vijf uur begon ze in haar bedje lawaaierig te doen, zie hierboven. Na een paar uur van spanning, was Ylva, ( ogenschijnlijk.) weer de oude.
Wij blij.
Het gekke is dat ze wel reageerde ( als vanouds) op het voorbereiden van haar eten met gewoon haar normale gedrag en ook met graagte alles op at.
Maar….daarna ging het helemaal mis. Ze kende ons niet meer, deed dwangmatig en bleef weer lopen langs wanden en zomaar rondjes door de kamer. Ons leek ze niet meer te kennen. Ze kwam ook niet tot rust.
Verder bleef ze rondjes lopen en negeerde ons, we kregen geen contact.
Uiteindelijk toch de dierenarts gebeld, want dit was zorgelijk gedrag.
We konden pas om drie uur terecht, maar gingen toch maar vroeger.
Bij de dierenarts hetzelfde, geen reacties.
Heel raar dat ze daar ontdekten dat er pus uit haar vagina kwam. Dat was nieuw en ze was een paar jaar geleden al geopereerd : sterilisatie, haar baarmoeder en eierstokken waren verwijderd, althans volgens de dierenarts (zie: “sterilisatie” en volgende posts zoals “pyometra” )
Er kwam daar dus dikke pus, die naar buiten droop, niet te geloven.
Na een vrij uitgebreide uiteenzetting van mogelijkheden met wat het inhield, door de dierenarts, kozen we voor euthanasie.
Ylva liep tegen de 14 jaar, allemaal onderzoeken zagen we voor haar niet meer zitten,
Ook de dierenarts zag het rondjes lopen daar in de spreekkamer en dat ze ons negeerde, ze kende ons niet meer. Zo zou ze normaal nooit doen. Zeker niet bij de dierenarts, daar wou ze altijd op schoot….bang… nu was er niets over van wat haar “normale” gedrag was.
Na alle mogelijkheden aangehoord te hebben koos Reinout duidelijk voor euthanasie en ik was het met hem eens.
Waarom zou je, na wat we de laatste jaren al met haar meegemaakt hadden nog verder doorgaan met haar “martelen” nu ze duidelijk een herseninfarct heeft gehad.
Ze zou er geen erg meer in hebben als ze een spuitje zou krijgen om in te slapen.
Ze kende ons niet meer, liep zonder rust rondjes en rustte niet meer.
Dat neemt niet weg dat het een zwaar besluit was en we verdrietig zijn.
We missen alle fijne momenten met Ylva, haar aanhankelijkheid, ………