Gisteren begon het bij Ylva dat ze niet reageerde op het woord: “banaan”.Uiteindelijk kwam ze, ik legde haar een stukje banaan voor…niks..even later nog eens geprobeerd en ja…”als ‘t mot…vooruit dan maar”….Raar, behalve na haar gebitsellende, toen half haar gebit getrokken was, nooit meegemaakt. Dus wat dacht ik…opnieuw gebitsproblemen en, typisch voor mij…paniek dat nu toch ook de andere helft getrokken moet worden, zoals de tandarts meteen al wou.Maar gelukkig, daarna ging de banaan er weer met graagte in, tòt vanmorgen.( ik heb het over kleine stukjes van een banaan hoor…de rest eten wijzelf).
Gistermiddag en avond was Ylva wat stiller dan normaal, kroop dicht tegen me aan, opgerold en echt een oud hondje. Ik dacht….ze zal misschien niet oud worden……Even later zeurde ze bij de deur om uit te mogen. Ze was net uit geweest. Normaliter heeft ze genoeg aan hooguit vier keer per dag, meestal vindt ze drie keer genoeg. Behalve natuurlijk in de zomer als we haar in de tuin laten, dan plast ze vaker kleine beetjes.Gisteren bleef het doorgaan, elke vijf minuten wou ze naar buiten, maar ze plaste hooguit een paar druppels. Vannacht minstens vijf keer en vanmorgen begon het opnieuw…alsmaar willen plassen.Dus…de dierenarts gebeld. Ondanks dat we zeiden dat dit niet zou lukken, willen ze urine, of ze gaan katheteriseren. Dat willen we liever niet, vanwege haar trauma ‘s en dat gaat ook geheid mislukken. Nou ja afwachten wat we vanmiddag te horen krijgen.Hoe kun je in vredesnaam van een zó laagbijdegrondshondje die hooguit per keer een paar druppels plast, urine opvangen. Wordt vervolgd….
