De laatste tijd weinig nieuws.
Ylva gaat haar eigen gangetje…
Ze wil in bed slapen bij ons. Ze begint in haar eigen bedje…
Als wij aanstalten maken naar bed te gaan, rent ze voor ons uit en vliegt onder haar dekje op haar hondenbed in de slaapkamer.
Als wij in bed liggen, gaat de TV nog even aan. Zogauw die uit is, we het licht uit doen…komt ze.
Een hardnekkige poging van Reinout om hier een eind aan te maken, was vergeefs, na onrust en gejammer toen hij haar in haar benchje stopte met deurtje dicht, heeft ook hij het opgegeven. Eigenlijk is ze ook niet lastig in bed, of op bed. Ze rolt zich klein op en slaapt.
Uit wil ze liever niet dan wel.
Met regen en kou, rent ze hard naar binnen, zogauw ze haar behoeften heeft gedaan.
Gisteren kwam onze hulp van vroeger. Drie jaar, nadat Corona onze vakantie en regelmaat voor ons hondje verstoorde, de hulp voor het laatst bij ons en we vroegen ons af of Ylva haar nog zou herkennen.
…ik hoorde een kabaal…ja hoor Ellen stond in de gang en…alsof er geen drie jaar tussen had gezeten schooide ze meteen om de beloning die ze gewend was van haar te krijgen.
Gênanter vond ik, dat Ylva op een gegeven moment begon te zeuren zoals ze altijd deed tegen dat Ellen weg zou gaan. Zo ongastvrij als maar kan…wanneer ga je nu eindelijk weg….want net als vroeger verwachtte ze haar snoepjes bij het weggaan. En…ook daar had Ellen op gerekend, ongelooflijk. Wat een geheugen van allebei en wat lief van Ellen.
Een paar dagen geleden, trok ik mijn slofjes uit en mijn schoenen aan.
Ylva met haar neusje er bovenop.
Mét dat mijn eerste slof uitging, pakte ze die in haar bekje, liep op een drafje naar haar bedje onder de bank in de kamer en ging lekker liggen met slof stijf tegen zich aan.
Zó gaan jullie maar.. ik lig!