We maken ons wat zorgen om Ylva, ( meer dan anders)
Ylva was vanaf pup een zorgenhondje
Van alle honden die wij in ons leven hadden, zowel Reinout als ik van jongs af aan, spant Ylva denk ik wel de kroon.
Beiden hebben we een pup gehad die niet zindelijk wou worden, maar Ylva kregen we met kennelsyndroom, volkomen gestoord gedrag en niets mee te beginnen, waaronder agressief naar andere honden.
Met veel geduld en liefde is ze voor ons een lief hondje, gelukkig.
Meenemen naar mensen met huisdieren kan bij bijna niemand, alleen bij dochter met twee buitenlandertjes die zelf getraumatiseerd aankwamen, en , in mindere mate, de buitenlander van één andere dochter.
Meer dan we ooit verwacht hadden.
Welnu ons teckeltje heeft bij alles wat ze al had, nu verlatingsangst.
Lastig voor ons zielig voor haar, want we kunnen niet altijd om haar thuisblijven en h aar ook niet altijd meenemen.
Of ze last van haar bekje heeft weten we niet, ze redt zich aardig.
Wel lijkt ze last van haar oortjes te hebben. Ze probeert er met een pootje in te komen en klappert veel met de oortjes.
Dus…maar weer naar de dierenarts voor antibioticum druppels of zo.
Het normale schoonmaken met oorreiniger nelpt niet genoeg meer.
Ik vraag me af of het misschien toch kiespijn is. We zullen zien.
Ik zie er vreselijk tegenop om haar weer naar de tandarts te brengen voor het trekken van haar overgebleven tandjes en kiezen.
Daarbij, weer zo’n lange narcose? Ze kwam er nu al haast niet uit.
Ylva sliep altijd al veel, maar nu is dat veel erger.
Ze slaapt het grootste deel van de dag.
Om een gebitsscan te maken moet ze ook weer onder narcose, al is dat korter.
We schuiven momenteel de problemen voor ons uit.