Ylva is al een paar dagen anders dan anders.
Een paar nachten geleden stond ze aan mijn kant bed, te krabben en te dwingen om in bed te komen.
Ik negeerde haar eerst, maar ze bleef volhouden.
Het baasje is meestal “ meedogenloos”. Hond hoort niet in bed. Maar als Ylva iets wil ( of juist niet wil), dan komt haar teckelkarakter boven. Dus ze bleef zeuren en ik weet, dan is er wat, want ze heeft geen problemen met haar bedje en gaat er graag in.
Baasje riep dus: Ylva kom maar….en ja hoor, hij hielp haar in bed.
Toen ik tegen de ochtend wakker werd, schrok ik, want daar lag een klein opgerold hondje naast ons. Ze had geen kik meer gegeven en lag nog lief te slapen.
Afgelopen nacht hetzelfde verhaal, lang en hardnekkig aan mijn kant, dus NEE.
Uiteindelijk heeft Reinout haar mandje met dekje naast zijn kant van het bed geplaatst, op de plek waar ze als pup in de bench lag.
We hebben haar niet meer gehoord.
Maar toch….Whoopi was wel een bedhond, Ylva nooit alleen als er wat is, dus wát is er.
Gisteravond liep ze met haar staartje vlak tegen haar buikje, oortjes plat naar achteren. Er was niets te zien, te voelen, zo kennen we ons hondje niet.
Elke avond krijgt ze een halve Dentastix voor haar gebit, daar is ze dol op en denk niet dat wij de kans krijgen dat te vergeten.
Dit keer geen belangstelling, maar dat duurde maar kort, dus niets duidelijk.
Vanmorgen liep ze weer dapper een half uurtje mee met haar baasje. Zo aandoenlijk met die korte pootjes.
Ook wil ze graag trainen, apporteren etc. Tsja alles voor een beloning.
Misschien alleen haar hormoontjes weer van slag?