Een tijdje geleden kreeg Ylva een nieuwe knuffel. Een soort Wasbeertje ( Suppa Puppa ).
In het hoofd zit een piep, het lijfje kraakt een beetje.
Ze is er stapelgek mee.
Ylva houdt van afwisseling , blijft een knuffel een tijd trouw, maar dan is zomaar een andere knuffel favoriet. Als het maar piept.
Gisternacht was het weer raak.
Ik hoorde haar zich “uitkloppen”
En..ja hoor, daar stond ze naast mijn kant van het bed, knuffel in haar bekkie en jammeren.
Ze wou in bed.
Ik probeerde haar eerst te negeren, dit keer hielp dat niet.
Ook bij het baasje ving ze bot: “ naar je bedje”….nee hoor, na nog geen minuut stond ze weer bij mij.
Uit ervaring weet ik inmiddels dat als Ylva in bed wil, er echt iets aan de hand is, dus kreeg ze haar zin.
Na even likken, rolde ze zich op, met knuffel, en viel in slaap. Wij niet….Pas na een tijd.
Toen ik wakker werd lag Ylva weer in haar eigen bedje, met knuffel…Baasje had haar uit bed gezet en niks meer aan de hand.
Gisteravond…Ylva mèt knuffel draaiend in haar Fluffy in de kamer, rondjes draaiend met de knuffel, die een paar dagen onder ons bed had gelegen.
Ik had geen zin die er onderuit te halen, als ze het zelf vertikt.
Maar deze dame onthoudt perfect waar ze alles laat, anders gaat ze wel zoeken.
Ze duwde het Wasbeertje of wat het ook is, onder tegen haar buikje en bleef net zo lang duwen en draaien tot zij met knuffel goed lag;.
Nu, twee dagen verder, ligt ze opeens weer met het ding in haar Fluffy die ze net uit haar nachtbedje heeft opgehaald, zie foto.
Gisteren was Ylva de hele dag bij de oppas. Daar was ook een labrador te gast.
Best eng vonden wij, maar volgens de oppas hadden de twee honden elkaar genegeerd…raar voor Ylva, maar wel zo rustig en zeker ook voor haar oppas.