Na gisteren is er niet veel verbeterd.
Ylva heeft vannacht af en toe geslapen, maar voor de rest was ze onrustig, trok aan het dekbed, liep te piepen en te rommelen.
Vandaag was het erg. Als dit nog een tijd zo doorgaat zijn we straks alledrie overspannen
Wat een volume uit zo’n klein hondje.
Gelukkig slaapt ze af en toe.
Naar buiten voor wat afleiding wil ze ook bijna niet.
Ze doet een plas, poept en wil meteen weer naar binnen.
Dit keer had Reinout daar wat op bedacht:
Hij had Ylva’s knuffel in zijn zak gestoken. Toen ze weer rechtsomkeert wou maken, gaf hij haar de knuffel.
Tot Reinout’s stomme verbazing heeft ze de hele weg verder braaf meegelopen met knuffel in haar bekje en zo kwam ze ook weer binnen.
Als ze maar eens een tijd rustig bij ons wou zitten, ze moet toch doodmoe zijn van zichzelf.
Op dit moment ligt ze naast me en slaapt, nadat ze haar gebitskluif heeft gehad.
Straks nog tandjes poetsen en nog een keer druppels en dan op hoop van zegen de nacht in.
Ze heeft nu nog 2 knuffels over.
Vannacht pakken we er nog één weg, morgen de laatste dag met haar favoriete knuffel en dan niks meer, tot ze over haar ellende heen is.
Als we die knuffel te vroeg teruggeven, kan het zomaar zijn dat alles opnieuw begint.
Nu maar hopen dat Ylva vannacht wil slapen.