Waar blijft hij toch?
Meestal lijkt Ylva ongeveer te weten wanneer het baasje thuis komt. Zo’n kwartier voor hij er is, staat ze voor de voordeur, of staat ze op de bank bij het raam te wachten. Eindeloos geduldig.
De laatste tijd is ze wat pieperig. Wel erg lief, maar er zit haar toch wat dwars.
Ik weet niet of het haar hormonen zijn, of dat er wat anders aan de hand is, omdat ze niet of toch, onmerkbaar, loops is geweest.
Één van de teckels van dochter Wendy werd ook loops zonder dat het zichtbaar leek.
Ik heb inderdaad een hele tijd geleden gedacht dat Ylva bezig was loops te worden, maar er gebeurde, ogenschijnlijk, niets.
Vanmiddag zagen we Pojke met dochter en kleindochter.
Pojke had inderdaad wel belangstelling voor Ylva en wat ons ook opviel, dat ze rustig deed naar Pojke en zelfs gek lag te kronkelen naar een soort Staffordshire, waar Pojke juist niks van wou weten ( beiden reuen).
Hoe dan ook, Ylva is anders dan anders.
Op het filmpje kun je zien hoe extreem blij ze is, als het baasje thuis komt.
Maar ook als hij even naar buiten was, doet ze al of hij tijden weg geweest is.
Dat op zich is al lang zo, zeker nadat Whoopi er niet meer is en wij zoveel meer thuis waren door de Corona ellende.