Behalve diverse soorten vogels en vogeltjes in onze tuin, heeft een koppel eenden ons terras geclaimd.
Ik heb ze gevoerd, ja dat is waar, maar in het water en hooguit eens op de steiger
Opeens lagen ze daar, lief en rustig.
Maar ik merkte ik al gauw dat ze aasden op alles wat wij de vogels voerden, waar die vanuit de bomen morsten op ons terras.
Ik voerde de vogeltjes vanwege het koude voorjaar bij omdat ze extra voer nodig hebben om te broeden en hun kuikens te voeren.
Alles was laat, ook de insecten, dus kregen ze ook eiwitten in de vorm van gedroogde meelwormen. Daar morsen ze van, ook van de vetbollen en zaadjes.
Gisteren had Ylva, die ook op zoek ging naar gemorst vet etc., zwarte dikke harde ontlasting en dat vele malen, dus duidelijk niet goed voor haar.
Om op de eenden terug te komen, ik wil ze niet op ons terras, klinkt misschien gemeen, maar toen wij met eendenpoep onder onze schoenen binnen kwamen was het klaar. Reinout blij, die wou die “schijters” toch al niet op het terras.
We hebben ook niet voor niets een jachthond, dus:
“Ylva: eend!” was genoeg om Ylva de deur uit te laten stormen, eenden te verjagen en…helaas weer op zoek te gaan naar gemorst vogelvoer.
Dat losten we op door haar met een rammelend snoeppotje naar binnen te lokken.
Daarna was het gewoon een dag film.
De eenden bleven hardnekkig terugkomen, Ylva bleef ze enthousiast verjagen, maar nu op een draf naar buiten, en meteen met een rotvaart weer naar binnen om haar beloning op te eisen.
Nu is het klaar, geen eenden meer in de tuin. Saai voor Ylva, wij blij, alhoewel we genoten van haar snelle enthousiaste actie.
Te vlug om vanuit huis te filmen.
Vandaag stond ze onder het voedersilootje met volle verbazing omhoog te kijken naar een roek die al fladderend probeerde zaadjes uit de zaadhouder te pikken, haar kopje scheef en één en al aandacht.
Vanmiddag mocht ze mee naar een terrasje. Voor het eerst weer na bijna een jaar.
Zij in de schaduw, wij in de zon.
Ze heeft zich bijna voorbeeldig gedragen, maar naar twee honden geblaft.