We gaan naar bed. Ylva weet dat natuurlijk want ze houdt ons continu in de gaten, de hele dag.
Ik loop nog wat op te ruimen, opeens schiet er een schicht langs mijn benen met een monster in de bek: Ylva terug vanuit haar slaapvertrek om nog een knuffel op te halen waar ze ook meteen hard mee wegschiet. Meestal laat madame ons apporteren, maar nu vond ze kennelijk dat ze zelf een keuze moets maken.
Ik ging eens kijken want het ging zó snel…en ja hoor daar lag ze, inderdaad klaar voor de nacht, met knuffel voor zich, te groot om mee te slapen onder haar tunneltje.
Wat een schatje toch…soms,
onder dek, vers water en knuffel, klaar voor de nacht.