Wat moeten we toch met Ylva.
Haar verlatingsangst wordt steeds extremer, zoals alles aan dit hondje heftig is, nu ook dit.
Als we samen weg zijn geweest, weet ze van gekkigheid niet wat ze moet doen en dan niet wat elke hond doet. Ze jammert, piept, draait rondjes, blijft tegen ons opspringen, heen en weer rennend, jammerend, kronkelend en dat een hele tijd.
Okay, dat kan nog, overenthousiast.
Als één van ons, meestal haar baasje, even weg is, gilt ze ook alles aan elkaar als hij er weer is. Ook dat kan nog, maar nu is ze al over de rooie als ik van even boven, weer beneden kom.
Vandaag totaal uit haar dak toen ik even in een andere kamer was, of in de bijkeuken.
Dit kan toch niet meer normaal zijn?
Ik vind het zielig, Reinout vindt het zo erg dat hij het eigenlijk niet op ons blog wou hebben😆.
Het komt denk ik doordat we zoveel thuis zijn. En nu wordt het weer veel erger met dat nare virus, dus bijna geen aanloop. Doordat we nu niet in de tuin kunnen zitten, moet bezoek binnen zitten. We hebben ruimte genoeg om afstand te houden, maar ja we zijn allemaal toch weer voorzichtiger, alhoewel ik er daar buiten nog niet veel van merk.
Ylva is dol op bezoek, dat zal nu dus ook wel nog veel minder worden de komende tijd.
Aan de overkant wordt al weken gewerkt aan de oever, aan een steiger etc. Één van de mannen heeft een Friese Staby. Ylva is verliefd.
Dit maken we niet vaak mee. Ze rolt over de grond, stelt zich vreselijk aan, die hond vindt het prima.
Vanmorgen kwamen ze elkaar tegen bij het uitlaten. Toen wou die hond over Ylva heen plassen. Gelukkig kon Reinout Ylva net op tijd terugtrekken🤣.
De fuut is weer terug, de zwaan is zielig, slaapt maar wat, is er soms wel, soms niet, maar helaas is de vriendschap van de fuut voor de zwaan niet wederkerig.
Ik hoopte zo dat ze een plekje in het natuurgebied vlakbij, zouden vinden.