Mocht apporteren al heel moeilijk zijn voor een teckel, lijnapport is dat nog vele malen meer. Ziehier onze tweede teckel die apporteert, maar Ylva doet het bijna perfect.
Soms wacht ze niet lang genoeg met afgeven, dan laat ze het blok iets te vroeg los, maar wel meestal pas nadat ik “ los“ zeg.
Lijn apport is nog veel moeilijker. Als we het lang niet gedaan hebben, rent ze soms het blok voorbij in haar haast om bij mij, zeg, snoepje, te komen. Zo grappig want dan komt ze zonder blokje aan, rent terug, pakt het blok en schiet met hoge snelheid terug😆, geeft blok af….snoepje.
Op de training deed Ylva dit vaak beter dan de retrievers, rasapporteerders, dus ga maar na hoe trots we dan zijn.
Een keurmeester: Jan Dekker, zei eens dat een teckel die apporteert geen echte teckel is…haha, de kift? En een ruwhaar teckel vond hij een boerenhond.
Ik beschouw dat maar als een compliment voor boeren.
Iemand met een ruwhaar heeft hem dat nooit vergeven, ach, lach er maar om, wijsheid van de kouwe grond.
Ik ben dol op mijn ruwhaartjes en apetrots op ze , zeker ook op Ylva’s apporteertalent.
We hebben er samen veel lol in en daar gaat het toch om?
Wat ik haar niet af kan leren is: inspringen. Ze is te enthousiast, kan niet wachten op mijn commando: “apport”.
Ooit hadden we een Heidewachtel. Met haar deden we ook jachttraining.
Zij kon apporteren als de beste, zonder inspringen, keurig wachten op het commando, ( trillend van spanning), ook over water bracht ze wild terug en vaak zwom ze niet terug maar liep om de plas heen om het wild af te geven.
Volgens de keurmeester was dat geen fout maar een teken van intelligentie.
Over Kyra en trainen kan ik nog veel meer vertellen, zoals het “ zoek, verloren” apport.
Ander keertje.
Ik had met Whoopi heel graag teckel jachttraining gedaan. Ylva, (Kaninchen) is daar te klein voor. Met Whoopi deden we nog wel zweetspoor.