Nu we nog maar éen teckeltje hebben, maken we veel minder mee.
Het leukst was het met die twee samen, maar dat gaf ook de stress, die we beslist niet missen.
Nu, alleen met Ylva is het akelig rustig.
Geen angst meer dat Ylva Whoopi bijt, geen luidruchtig keffen elke ochtend van Whoopi: schiet op…honger…honger….
Okay, Ylva gaat mee, volgend op de voet van baasje….dan eten….even later..huh? Ligt ze weer in haar bedje op ons bed. We krijgen het, na Whoopi’s dood, niet meer voor elkaar om haar ‘s nachts in haar bench te laten slapen. Zolang ze braaf in haar bedje ligt is dat geen probleem, maar nu is ze sinds een tijdje op avontuur, tot verdriet van haar baasje.
Ylva is sinds een tijdje helemaal gefocust op Reinout. Zit ik alleen op de bank, dan komt ze bij me, dwingt me op te schuiven, zodat zij in het hoekje kan, met steun van de leuning.
Maar…als mijn man naast me komt zitten is opeens haar favoriete plekje niet meer interessant en wringt Ylva zich óf tussen ons in, óf ze gaat aan de andere kant tegen hem aan liggen.
Als madame ‘s ochtends uitgeslapen is, wil ze naar buiten.
Afhankelijk van de tijd van de ochtend, wordt dat de ren buiten, of ze gaat samen met de baas uit, meestal met heen en weer geren van hem naar mij, tegen me opspringend tot ze buiten weer andere focus heeft, nl komen er andere honden aan? Erger: komt haar grote vijand er aan?
Na het uitgaan, slaapt ze weer, óf wil de tuin in als de zon schijnt. De tuin wordt dan eerst grondig geïnspecteerd, elke keer opnieuw.
Vanmorgen had ik een banaan, nadat ze eerst al stukjes sappige peer had gekregen, merkte ze dat ik banaan had. Vast ritueel: ik ga op een lage stoel zitten en Ylva ervoor, zo eten we samen banaan.
Tijdens de middag probeer ik haar wat extra aandacht te geven, samen gek doen, een oefeningetje, alles is goed en oefenen met beloning is natuurlijk het einde. Na het uitlaten slaapt ze weer en tegen half zes begint ze het baasje te hypnotiseren, ze kijkt hem strak aan met beweginkjes van…toe nou……eten.
In de avond hetzelfde. Wij gaven die twee altijd rond 21.30 hun gebitsstaaf, maar Ylva begint nu al veel vroeger…strak naar haar baas kijkend…schiet nou eens op…..
Als de kauwstaaf op is, tikt ze tegen de deur, ….ik wil uit!
Daarna is de dag klaar en gaat ze slapen, tot wij naar bed gaan. Dan sjokt ze naar haar bedje, zoekt de knuffels bij elkaar, nou ja…dat laat ze doen en wordt op bedje getild.
Afgelopen nacht was ze aan het spoken, sprong van het bed ( op de twee tuinkussens die op de grond liggen voor haar) en ging drinken.
Daarna kwam ze bij mij om weer in bed getild te worden, terwijl ze bijna elke ochtend zelf terug op bed springt via die kussens.
Reinout kreeg toen Ylva’s liefde over zich heen, op en onder hem toen hij omhoog kwam. Pas nadat hij achter uit zijn keel praatte bleef ze op haar plaats, om vandaar naar hem te kijken, dat zwarte kopje boven de rand van haar bedje😆.
Één van Ylva’s bezigheden van de dag is de vloer uitgebreid dweilen. We krijgen dat niet afgeleerd, hoort bij haar kennelsyndroom.
“De hond” kwam langs, het bedje kreeg het te verduren en hier, met bedje middenop haar kleed ploft ze neer, haar favoriete knuffel bij haar.
Voor het eerst na onze Spanje-reis is Ylva een dagje bij de oppas geweest. Wij kregen onderweg twee foto’s :