Eindelijk gebeurt er weer wat.
Gistermiddag kwam Gwenny. Ylva was dolgelukkig: nu eindelijk echt bezoek in plaats van een postbode of supermarkt met boodschappen of zo. Ylva kronkelde met haar hele lijfje en gilde van opwinding.
Wat was dat diertje aan het verpieteren.
Vandaag gingen we naar Neta, het hondje van Hans en Wendy, (die waren er zelf ook😀).
Nu was Ylva al heel lang niet meer ver van huis geweest met de auto. Ik was dus bang dat haar oude kwaal, wagenziekte, weer de kop op zou steken.
Meteen uit de auto kwam Neta op haar af en wat ik nog nooit gezien heb bij Ylva: ze draaide haar hoofdje weg. Heel duidelijk, ik wil even niet. Normaal voor Ylva is om meteen te gaan snauwen als een hond op haar afkomt, maar ze kent Neta dus nog.
Even later ontmoette ze twee grote honden, daar snauwde ze wel degelijk tegen, maar ook maar even en niet erg fel.
Eenmaal op het terras van dochter Wendy was alles helemaal goed, ze was blij met iedereen, de kleinzoon en nog iemand, Ylva vond het prima. Ze kon gewoon loslopen, speelde af en toe met Neta, snoepte al meteen brokjes uit Neta’s bak, pikte een kauwstaaf waar ze tijden zoet mee was, of ging tussen iedereen in liggen slapen. Zo relaxed was ze nooit toen de teckeltjes Reza, Vlo en Whoopi nog leefden.
Daardoor waren wij ook ontspannen, wat een genot.
Dit zal niemand begrijpen die Ylva niet kent.
Overigens: we zijn nu helemaal gestopt met de Fluoxetine (Prozac).
Neta is een heel bijzondere hond. Zij kan echt met alle honden, is niet heel druk of opdringerig en heel lief. Zoals ik al schreef was ze weer bij de tandarts en is er ook weer een tandje getrokken, ik denk een hoektandje…niet best.
Neta kan haar tong vaak niet binnenboord houden, omdat haar tanden en kiezen die tong niet meer tegenhouden. Zie ook “nieuwtje twee“.
Weer thuis genieten we van de futen, daarover later.