Maandag 23 maart
Vanmorgen opeens weer paniek, omdat er nu een mogelijkheid is voor een repatriëringsvlucht, zo meldden onze kinderen.
Geen idee of we daar überhaupt voor in aanmerking komen,
Voorlopig laat Reinout het nu maar zo. Op Schiphol zien we vreselijke taferelen, waar we niet tussen moeten lopen.
Woensdag 25 maart
Al een paar dagen niets beleefd.
Gisteren heeft de buurman een lading boodschappen voor ons gehaald, al een paar dagen is het regenachtig tot somber met dan zomaar weer heerlijk zon. Vandaag wel even zon, maar geen buitenzit weer.
We hebben het In Memoriam van Whoopi voor ons blog min of meer klaar ,met dank aan Gwenny.
Ook een verhaal over haar leven en dood.
Op vrijdagochtend kwam er opeens een telefoontje van Transavia….ze hadden een vlucht voor de volgende ochtend. ( repatrieringsvlucht).
Natuurljk stress, daar hadden we niet op gerekend en we hadden de auto geboekt voor de 16e april, de dag dat we, ook met Transavia, zouden vliegen.
De zeer vriendelijke vrouw zou over een half uur terug bellen, ze had niet op Ylva gerekend, zou dat uitzoeken en Reinout zou naar transportbedrijf bellen over de auto.
Na een half uur was alles geregeld en zijn we in haast alles gaan inpakken, wat kan mee, wat blijft in de auto, kids waarschuwen, Nathalie vragen om ons op te halen, gelukkig kon ze nog.
Iets over achten de volgende dag, kwamen we aan bij het transportbedrijf waar we opgewacht werden, ( we zouden eerst de 16e April daar de auto brengen, nu kwam deze vrouw speciaal voor ons op zaterdag naar de zaak, Reinout denkt dat ze de dochter van de eigenaar is.
Ze had al een taxi geregeld, intussen kwam die, maar de formulieren moesten nog ingevuld en ik gaf intussen alle bagage aan, twee stuks voor het ruim, 2 trolleys en Ylva in bench.
We waren royaal op tijd op het vliegveld , maar misten toch bijna onze vlucht waar Ylva al aan boord was. Dit kwam doordat het inchecken van Ylva veel tijd kostte, waarna wij nog door de securitycheck moesten en we nog naar het toilet wilden.
Intussen stond er wel al een waarschuwing op de borden: last call, maar ik had niet door dat dit voor ons was…..
Bij de boarding gate stonden rijen, schrik! Reinout vroeg: Amsterdam?
O gelukkig, ik zag Louis, de man die Ylva ingecheckt had. Hij zocht ons al en leidde ons naar de slurf van ons vliegtuig. Wat vervelend, we waren de laatsten. Gelukkig was iedereen toch heel vriendelijk en we werden naar onze plaatsen begeleid.
Het vliegtuig was maar voor eenderde vol. Iedereen ver van elkaar.
Ik zat aan raampje van ene kant gang, Reinout aan andere kant, bij raampje. We hadden samen vier lege stoelen tussen ons in, aan weerszijden van het gangpad twee.
Dus goed geregeld.
Bij aankomst Schiphol konden wij Ylva niet vinden, we zagen de “bijzondere bagage“ niet en niemand wist iets. Uiteindelijk een niet vriendelijke vrouw getroffen die Ylva in benchje ophaalde. Haar staartje klopte er haast af van blijdschap.
Al die tijd stond Nathalie buiten in de hal te wachten.
Fijn dat zij er was. Thuis samen gegeten, ze haalde nog boodschappen voor ons en de buurman gaf boodschappen af met een aparte tas welkomst geschenken, zó lief.
Nu zitten we binnen, Reinout is jarig en krijgt veel telefoon, ik ben druk met bestellen van boodschappen, ik heb iemand gevonden die Ylva wel uit wil laten, via een website opgericht ivm Corona om te helpen.
Morgen komt een meisje kennismaken, een studente die nu thuis zit, om Ylva uit te laten.
We moeten de eerste 14 dagen binnen zitten, óf in de tuin.
Met alles wat we voelen denken we….het zal toch niet dat we besmet zijn?.
Ook ben ik bezorgd om Nathalie. We hebben geprobeerd afstand te houden, ook achter in de auto gezeten, maar toch…..
De vlucht van 16 april met Transavia ging niet door, dus heel blij dat we met die repatriëringsvlucht mee konden.
Dit was het wel zo’n beetje. Een verkorte versie uit mijn dagboek over onze Spanje vakantie.
We gaan weer over op de gewone belevenissen van ons met ons overgebleven teckeltje.
Het gemis van Whoopi blijft, ik hoop dat de pijn geleidelijk aan wat minder hevig zal worden.
Sinds Whoopi er niet meer is wil Ylva niet meer in haar bench slapen. We hoopten dat ze thuis in de normale routine zou komen. Tot nu toe (24 april) heeft ze maar één hele nacht in haar bench geslapen.
Dit vakantieverslag begint met : “Met twee teckeltjes (naar Spanje) op vakantie.”