We waren gisteren met onze hondjes bij de dochter met twee honden: Ayla en hun nieuwe hond Dot, groot, type Hazewindhond met lange poten en een fors stemgeluid.
Ze komt uit Oman, heeft al veel meegemaakt in haar jonge leven, is lief maar wat bang, houdt niet van mannen en blafte hard naar ons.
Ayla en onze hondjes zijn vijanden, Ylva is ook bang voor grote honden, dus afwisselend waren wij met onze hondjes in de grote woonkeuken en hun honden in de kamer of andersom. Prettig geregeld en fijn dat wij onze hondjes mee konden nemen.
Natuurlijk hoorden onze hondjes het geluid van de andere twee.
Ylva, die daar normaal gesproken helemaal gek van wordt, bleef rustig.
Wel moesten ze allebei alles onderzoeken want dit is een ander huis, dochter met man en kids zijn nl verhuisd. Ze hebben een tuin echt heeeel groot. Dat kun je haast geen tuin meer noemen, de honden kunnen daar heerlijk rennen en het mooie is dat de hele tuin omheind is, dus ook onze hondjes konden naar buiten.
Tot onze schaamte lagen er twee plasjes in de keuken, terwijl beide hondjes geplast hadden voor we naar binnen gingen.
Ik verdenk Whoopi, dus moeten we kijken of het door haar Cushing komt of dat Whoopi even wat geurvlaggen wou plaatsen of wat voor onzin dan ook. In ieder geval heel vervelend.
Over Ylva zat ik juist veel meer in, maar zij was rustig, terwijl Whoopi juist blafte. Ylva lag bij anderen op schoot, gedroeg zich als een keurig opgevoed hondje, geen enkel probleem. Ook Ayla gedroeg zich keurig.
Nu hebben we ook niets gedaan wat haar kon triggeren, maar dat vreemde huis, dat forse stemgeluid van Dot…..het viel ons heel erg mee.
Voor die plasjes in huis schaam ik me wel.
Gelukkig doet Nathalie daar niet moeilijk over.