.
Vanmorgen zouden dochter en schoonzoon, met hun nieuwe hond, Neta, komen.
We hadden helemaal niets tegen de hondjes gezegd, maar Ylva stond voor het raam, al kwispelend de straat af te gluren in de richting waar bezoek altijd vandaan komt. Dat op zich is niet zo bijzonder, want we wonen aan het begin van een doodlopende straat, dus alles komt van maar één kant de straat in.
Ik weet nog steeds niet goed wat we anders doen dan anders, misschien noemen we namen, we waren ook niet gestrest maar toch.
Het lawaai was oorverdovend toen Hans en Wendy voor de deur stonden. Ylva moest meteen de ren in en was zowaar binnen een paar minuten stil.
Dus ik nam haar bij me op schoot. Toen Neta onder de bank doorliep, ging Ylva echter behoorlijk agressief te keer, schrikken en muilkorfje om. Dan is ze zo mak als een lammetje en denkt nog maar aan één ding: muilkorf af. Heel zielig.
We bedachten: buiten zal het beter gaan en de planning was toch al dat we zouden gaan lunchen, dus op naar het strand, want dat mag weer.
We reden richting strand, maar bij de Beachclub waar we altijd parkeren, was alles vol, dus keerde Reinout om op het parkeerterrein aan de andere kant van de straat te parkeren.
Whoopi begon te jammeren, hoe is het mogelijk. Ze zitten in hun benchjes in de kofferbak, maar toch had ze meteen door dat we weer van het strand wegreden.
Wat een knap hondje toch😆.
Neta overgelukkig, rennen met haar lange poten, Whoopy vloog al keffend op een paar honden af, want zij meent Ylva te moeten beschermen, die aan de lijn bleef.
Er waren ontzettend veel honden.
Aan de andere kant was in een hele groep een vechtpartij ontstaan, zo aan het gegil te horen was één van de honden gebeten.
Zelfs als dat bij een vreemde hond gebeurt, slaat bij mij de stress toe.
We zijn dus richting uithoek van het strand gegaan, waar het rustig was.
Daarna hebben we gezellig in de Beachclub gegeten, met drie hondjes op schoot of onder de tafel.
Whoopi denkt nog maar aan één ding: eten…en hoe fout ook, ze kregen steeds wat toegeschoven.
Het mooie wat we vandaag bereikt hebben, is dat Ylva en Neta zonder problemen samen op het strand liepen, zelfs soms met neusjes tegen elkaar. Dat is binnen, met eigen territorium, een ander verhaal. Nu kijken hoe het zal gaan als we met de hondjes bij hun zijn.
We hopen heel erg dat op termijn deze drie hondjes vriendjes worden, nog mooier als dat ook met Woody erbij kan, maar ja die is al maanden op vakantie dus of dát nog lukt?
Hij is intussen ook geen jong puppy meer. We zullen zien, want ze komen binnenkort terug.