Ja, vies, onhygiënisch, bah😫
Dat klopt helemaal, maar…..net toen ik bedacht had hoe goed het was dat Ylva niet meer komt zeuren om in bed te mogen, ( dat was tijdens haar schijnzwangerschap) en we het Whoopi afgeleerd hadden…rommelt er wat naast mijn bed.
Ik doe of ik niks hoor en niets merk.
Dan wordt er heftig aan mijn dekbed getrokken….ik kan dit dus niet meer negeren en zie dat kleine snuitje van Ylva met smekende oogjes. Aan de andere kant Een bromstem: “ ik wil het niet hebben”. Maar de smekende oogjes winnen en ik haal dat piepkleine hondje bij me in bed, ver weg van de baas die het NIET wil.
Vervelend want Ylva is nu in de likmodus en hoe ik ook een ontspannen slaaphouding zoek, ze kruipt mee en likt.
Dan komt….je raadt het al…weer gerommel aan mijn kant van het bed, beetje minder subtiel, groter lijfje, Niet meer zo lenig, ons 13jarig Cushing dwergje: Whoopi: “ikke ook, ikke ook”. Raar want op de bank als Ylva er al op zit: No way, want dan heeft ze dikke kans op agressie van Ylva. Andersom kan wel. Is Ylva op de grond, ook al ligt ze lekker op een bedje, maar merkt ze dat Whoopi op schoot of bank komt, gaat ze nog steeds stressen. Jaloers vinden wij. De Intellectuelen op kynologisch gebied, vinden dat we geen menselijke eigenschappen toe moeten dichten aan onze viervoeters, maar toch.
Enfin, Whoopi staat dus te bedelen naast me en we kunnen haar moeilijk wat weigeren. Ik zeg dus: “ ga maar naar het baasje”. Als hij haar dan afpoeiert hoef ik het niet te doen, maar…ze mag van hem in bed. Dus twee mensen, twee hondjes, 1 bed.
Uiteindelijk hebben we ook nog een tijdje geslapen😆.