Zoals ik al eerder schreef, is Ylva niet te houden, ze staat de hele dag voor de achterdeur…ik wil de tuin in. Whoopi en Ylva zijn allebei zonaanbidsters.
Vanmorgen, dus nog niet op het heetst van de dag, had ik een klusje buiten. Ik vond het toch wel erg de deur wéér voor Ylva’s neusje te sluiten. Reinout nam haar dus maar even mee uit, door de voordeur, Whoopi wou zowaar mee.
Maar…even later stond madame er weer en ik streek de hand over mijn hart…heel even dan maar.
Gaat dat gekke beest toch wéér in de palle zon liggen, ook al had ik een kleedje in de schaduw gelegd ( de bestelde koelmat blijkt van ver weg te komen, dus die is er nog niet).
Na hooguit een paar minuten haal ik Ylva uit de zon, want ze draaide met haar buikje in de zon. Dat leek me niet goed. Ik pakte haar op en..jeeee wat voelt ze warm. Ik heb haar even op schoot en toen met pootjes in de wastafel gezet, laagje water, buikje en pootjes gespoeld.
Ik nam het zekere voor het onzekere.
Als een dier in een paar minuten zó warm aan kan voelen, dan is het toch geen wonder dat ze het in een auto, afgesloten, maar zelfs met raampjes iets open niet redden, dan is het zó gebeurd.
Morgen wordt het minder heet en daarna is de ergste hitte voorbij volgens de weergoeroes. De tuin snakt naar regen. Dit jaar is er nog bijna niets gevallen, het gaat steeds onze omgeving voorbij.
Het grootste feest van de dag is, als wij een ijsje eten en zij het laatste beetje krijgen. Heel grappig hoe ze samen van een stokje likken. Ylva accepteert dat Whoopi altijd eerst krijgt, behalve met ijs.
Als Whoopi aan het stokje likt, likt ze mee, we zouden haar vast moeten binden om dat te voorkomen, maar ja dan is het ijs wel gesmolten.
Ik probeer het wel een keer te filmen.
Het is ook smullen voor ze als Reinout een beetje ijs door hun yoghurt doet😆.