Onderstaand relaas kregen we van de eigenaar van Quin. Ziggy was de voorganger van Quin. Een van de drama’s met een hondje van de fokker van probleemhondjes zoals Famke, Kees en Ylva.
Onze kleine Ziggy werd op 15-08-2015 geboren. We wilden graag zelf een teckeltje in huis omdat we een halfjaar daarvoor onze 7 jaar oude oppas teckel Sibelius, van dezelfde fokker, verloren waren door een vroege degeneratie en zeer plaatselijke artrose in 1 rugwerveltje. De zenuw was tussen de 2 schijven gekomen en hij was kansloos. Ik had vaak voor hem gezorgd en dat was eigenlijk mijn enige ervaring met een hond. Ik wist niets van honden en teckels in het bijzonder. Om die reden besloot ik te gaan voor een fokker die een goede naam had. Ik wist dat een goede fokker een zorgplicht heeft en daar rekende ik ook op. We zijn wezen kijken en bij het binnen verblijf waren verschillende uitlooprennen die zich vulden met vele tientallen teckels zodra de fokker de schuiven opengezet had. Ze renden alle kanten op en zagen er vrolijk uit, logisch natuurlijk als je naar buiten mag. Toen snapte ik nog niet dat deze aantallen bij een broodfokker horen. Ik wilde erg graag een roodharig teckeltje omdat ik vind dat ze zo’n lieve uitstraling hebben. Ik had geen enkele ervaring met een pup en Ziggy leek me zo klein dat ik hem naar de kamer gedragen heb waar de betaling plaatsvond en daarna naar de auto. Kort gezegd, we hebben hem niet zien lopen voordat we hem meenamen, ongelooflijk dom natuurlijk. Ziggy is bij ons komen wonen op 17-10-2015. Eigenlijk direct na aankomst thuis vonden mijn man en zoon dat Ziggy een raar uitziend achterpootje had dat we ook gefilmd hebben. We hebben de dierenarts/ veearts er op gewezen, maar zij heeft het tot twee keer toe afgedaan als puppypoten, het zou nog goed komen. Waarom kozen we voor een dierenarts/ veearts? Omdat de fokker dat had aangeraden. Had hij het idee dat die niet zo oplettend zou zijn als een “gewone” dierenarts? Ik weet het niet. Ziggy trok altijd met zijn achterpootje tijdens het lopen en op zekere dag, nadat hij druk met een ander hondje gespeeld had, lag hij in zijn mandje en z’n achterpootjes trapten. Ziggy keek ernaar of ze niet bij hem hoorden, hij had er geen controle over. Dit keer vond ook onze DA het alarmerend en we werden naar de orthopeed verwezen die een beginnende hernia constateerde. De stelreflexen van Ziggy werkten totaal niet en de zenuwen in de achterhand reageerden niet naar behoren. We hebben direct een afspraak gemaakt met een bekende orthomanueel dierenarts, ook hij constateerde een beginnende hernia en daarbij een spinale ataxie in Ziggy’s linker achterpootje. We spreken hier over een pup van net 6 maanden oud! Spinale of cerebellaire ataxie is een autosomaal verervend gebrek waarvoor beide ouders drager moeten zijn om het door te geven. Ataxie wordt veroorzaakt door beschadiging van de kleine hersenen. Navraag heeft geleerd dat het bij teckels niet echt voor komt, wel bij Amerikaanse Staffords. Op verzoek van de fokker zijn we met Ziggy naar zijn dierenarts gegaan. Deze maakte röntgenfoto’s, ik hield Ziggy daarbij vast en hij zei dat dat pootje door een ruk aan het nekje kwam en het zou met fysiotherapie weer overgaan. Ik kon die ruk niet plaatsen omdat Ziggy van meet af aan een tuigje gedragen heeft, zelfs een piepklein tuigje om te beginnen. Bij die gelegenheid beloofde de fokker aan mijn man dat ik mijn geld of een nieuwe pup zou krijgen als het niet goed zou gaan met Ziggy.
De foto’s en rapporten van alle bezochte artsen zijn door mij voor intake naar een fysiotherapeute gestuurd. Zij heeft ze laten beoordelen door de aldaar gevestigde orthopeed die haar direct waarschuwde deze pup niet te behandelen omdat dat naar zijn inzicht tot verlamming zou kunnen leiden. Volgens hem hadden de foto’s onder tractie genomen moeten zijn om schade aan het nekje te kunnen aantonen. Ik was compleet overdonderd door de verschillende diagnoses en besloot Ziggy rust te gunnen. We hebben al zijn speelgoed afgepakt waar hij mee “slingerde” om het nekje compleet te ontlasten.
Ziggy had in de achterliggende tijd af en toe pijn die niet te lokaliseren was. Hij gaf dan een kefje en meestal ging hij dan in zijn bench liggen om er na verloop van tijd weer uit te komen. Ons mannetje had bijna nooit zin om te lopen, behalve als we op de terugweg gingen. Daardoor heb ik ook nooit erg ver met hem kunnen lopen hoewel ik hem ook juist voor het wandel plezier gekocht had. We hebben een fijne afgesloten tuin en Ziggy kon altijd gaan en staan waar hij wilde, de achterdeur stond meestal open. Ook bracht hij veel tijd door in het kantoor van mijn man dat ook een openslaande deur naar de tuin heeft. Ziggy heeft altijd wel goed gegeten hoewel hij ook kieskeurig kon zijn. We kwamen vooral elke eerste ochtendwandeling niet erg ver, hij wilde altijd snel naar huis. De laatste ochtend kwamen we niet verder dan zo’n 50 meter. De tweede ochtend wandeling nam mijn man hem mee, hij mocht los lopen naast hem. Ik keek ze na en zag een man met een klein teckeltje dat in het volste vertrouwen naar hem opkeek. Dat was zo aandoenlijk om te zien en voor mij onvergetelijk.
Op de beelden van onze bewakingscamera was later te zien wat Ziggy zoal gedaan heeft die dag. Er was niets alarmerends in zijn gedrag te ontdekken. Wel was het ons al opgevallen dat hij de laatste 2 weken veel meer met zijn pootje trok en ook dat hij meer sliep dan normaal. Ziggy was altijd gek op zijn uitkijkpostje in de achter schutting. Daar kon hij op het honden uitlaat gebied kijken dat achter de sloot lag. Maar hij leek de laatste 2 weken zijn interesse verloren te hebben.
We hebben die middag nog een beetje gespeeld. Tijdens onze middag koffie is Ziggy op de beelden te zien terwijl hij bij mij op schoot ligt en zich een beetje laat plukken. Toen werd het tijd voor de laatste middagwandeling rond half vijf.
Ziggy had zoals gewoonlijk niet bijster veel zin. Maar ik wilde hem toch even naar de koeien laten lopen, een kleine 400 meter. Toen we er waren, kwam er een andere hond aan met zijn bazin. De honden wreven even met de neuzen tegen elkaar en het volgende moment lag Ziggy op de grond. Zijn oogjes niets ziend en zijn nekje langgerekt. Uit ervaring weet ik dat mens en dier dezelfde houding aannemen bij een hartverlamming. Ze maken de luchtpijp lang en vrij. Ik pakte Ziggy op en liep zo snel mogelijk naar huis onderwijl zijn keeltje navoelend of er iets in zat, maar dat was niet zo. Het was een lange 400 meter waarbij er zoveel door me heen ging, ik voelde me hopeloos. Thuisgekomen zijn we direct in de auto gestapt en naar de DA gereden. Onderweg kwam Ziggy zijn ontlasting er uit en toen wist ik dat het hopeloos verloren was. Ik heb verteld hoe Ziggy erbij lag. De DA constateerde dat het geen epilepsie was omdat de dood te snel was gekomen. Het tandvlees was nog roze en dat betekende dat de aorta ook niet gescheurd was. De enige plausibele oorzaak was volgens haar een hartverlamming en door mijn ervaring kon ik dat beamen. Wij zijn ons allerliefste Ziggy kwijtgeraakt toen hij tien en een halve maand oud was.
We hebben hem samen met onze kinderen begraven vlak naast zijn uitkijkpostje onder de Dicentra Spectabilis Alba, in de volksmond genaamd Gebroken Hartje. Niet alleen zijn hartje was gebroken, ook het onze. De witte kleur, zuiverheid, staat voor de enorm jonge leeftijd waarop hij stierf. De pijn is elke dag voelbaar omdat ik er geen vrede mee kan hebben dat dit gebeurd is.
We hebben de fokker ingelicht en hij belde de volgende ochtend. Hij noch ik konden er iets aan doen beweerde hij en zegde mij een nieuwe pup toe. Daarmee sloot hij direct de mogelijkheid om mijn geld terug te krijgen uit. Want over geld sprak hij vanaf dat moment niet meer. Ik was te verdrietig om mij dat te realiseren en we gaven in eerste instantie aan wel weer een rood pupje te willen, totdat……
In de tussentijd heb ik mij van verschillende kanten laten informeren en hoorde o.a. dat er in de stamboom van Ziggy neurologische- en hartproblemen voorkwamen. Ik kreeg dat niet op papier bevestigd. Ik had inmiddels de fokker laten weten dat ik om bovengenoemde redenen geen pup meer wilde, maar zoals eerder door hem toegezegd, mijn aanschafkosten terug wilde. Ik heb hier 3 keer zelf om verzocht en 1 keer heeft mijn Rechtsbijstandsverzekering dat gedaan. Alle vier de keren kreeg ik nul op rekest, ik had niet anders verwacht. Deze fokker verschuilt zich achter het feit dat er in het paspoort van Ziggy stond dat hij gezond was. Hoe kan dat wanneer Ziggy aantoonbaar Ataxie had, een AANGEBOREN neurologische afwijking? En hij wil de namen van de personen die gezegd hebben dat er problemen in zijn bloedlijn voor komen. Dat gaat natuurlijk niet gebeuren.
Vier maanden na het verlies van Ziggy kreeg ik een nieuwe pup van mijn man die mijn verdriet niet meer kon aanzien. En hoewel het natuurlijk geweldig is om een nieuw mannetje in huis te hebben, is het ook heel erg confronterend. Nu ik Quin kan vergelijken met Ziggy zie ik pas werkelijk hoe slecht Ziggy er aan toe is geweest. Tijdens het wandelen liep ik vaak achter Ziggy met een knoop in mijn maag bij het zien van dat trekkende achterpootje, ik was steeds bang dat hij door dat waggelen een hernia zou ontwikkelen. Zoals hierboven beschreven was dat ook daadwerkelijk het geval. De slechte reflexen in de achterhand en de niet naar behoren werkende zenuwen hadden nog veel meer verstrekkende gevolgen. Ziggy heeft heel erg vaak in zijn bench gepoept ’s nachts, als ik dan beneden kwam, zag ik al dat hij zijn fleece rond zich getrokken had om uit de buurt van zijn poep te blijven. Hoe zo’n diertje al voor zichzelf zorgt vond ik hartbrekend. Ik dacht dat dat er bij hoorde en voordat Quin kwam, heb ik wat extra bench dekjes genaaid om makkelijk te verschonen. Ik heb ze nog niet nodig gehad, Quin woont nu een maand bij ons en hij heeft nog niet 1 keer iets in zijn bench gedaan. Ook plaste Ziggy steeds als hij mensen zag, wij dachten blijdschapsplasjes, Quin is echter net zo blij om mensen te zien, maar hij heeft nog nooit zijn plas laten lopen. Ziggy’s spieren waren gewoon niet goed. Ik wandel nu 4 keer een kwartiertje per dag met Quin en het begin van de wandeling treuzelt hij omdat hij alles moet besnuffelen, maar hij heeft er al heel aardig de pas in, trekt zelfs naarmate we weer dichter bij huis komen. Wat is Ziggy een vreugde ontnomen doordat hij zo ongezond was. Ik verzuchtte eens tegen mijn man, nadat Ziggy weer niet wilde lopen, dat ik gewoon een “kneusje” had. Wat een tragische waarheid is dat geworden. Ook zien we nu door vergelijking pas dat Ziggy erg weinig energie had. Hij was daardoor vaak moe en ook nu pas denken we te weten waarom Ziggy geregeld een kef gaf wanneer hij iets uitbundiger dan normaal was en in zijn bench ging liggen. Waarschijnlijk had hij dan last van zijn hartje, want als hij een poos gelegen had, ging het wel weer. De Nederlandse artsen die de foto’s hebben gezien, hebben nooit een probleem in het nekje kunnen constateren, waarom dan de dierenarts van de fokker wel? Ook is Ziggy een paar keer op zijn zij gevallen. Dat was erg naar om te zien omdat hij daarbij compleet van de wereld was. Zijn oogjes nietsziend. We denken nu dat dat veroorzaakt werd door de ataxie, een soort absence, kortstondig bewustzijnsverlies als gevolg van een stoornis in de hersenen. Dit alles is nooit meer te bewijzen omdat we geen autopsie hebben laten plegen, maar door Ziggy te vergelijken met Quin weten we wel 100 % zeker dat Ziggy vanaf de geboorte absoluut niet gezond was. Geld was nooit onze drijfveer, maar wel erkenning door de fokker dat Ziggy niet gezond was. Dat weigert hij stelselmatig en niet alleen bij ons. Echter, hij heeft zonder dat toe te willen geven, wel degelijk erkend dat Ziggy niet gezond was doordat hij het zusje van Ziggy, waar hij mee wilde gaan fokken, uit zijn fokprogramma heeft gehaald. Teveel risico op pups zoals mijn Ziggy?