Vanmiddag de laatste gasten, dit keer logees, uitgezwaaid.
Elke keer ging het wonderbaarlijk goed, gedroegen onze hondjes zich keurig. Whoopi trekt graag de aandacht. Dan ligt ze bijvoorbeeld midden in de kamer stilletjes met de pootjes omhoog. Je weet maar nooit of niet iemand haar dan “schattig” noemt, of nóg beter, over haar buikje kroelt.
Ylva was lief, zelfs als ik in de drukte tegen haar aan liep, met Whoopi pal naast haar deed ze niets. Gewoon eng zo rustig ze is, ( behalve dan als dè Hond langs komt of op de TV honden te zien zijn).
Ook liet ze zich zonder protest in de ren opsluiten als dat nodig was. Per slot houdt niet iedereen van honden en als we aan tafel gaan moet dat ook met druk bezoek.
Ze kon wel eens weer tegen loopsheid aan zitten, dan is ze altijd lief.
Na het uitzwaaien van onze logees, gingen we als goedmakertje naar het strand, want het was heerlijk weer.
Ook al zijn we zeker anderhalf jaar daar niet meer geweest, ( het mag alleen in de winter en het was koud), de hondjes liepen recht toe recht aan voor ons uit het strand op via de parkeerplaats. Aan de lange lijn.
Ze vergeten echt niets. Whoopi gillend van opwinding, want baasje had de werpstok met bal bij zich. Het strand was vol honden natuurlijk, wat wil je, mooi weer en weekend.
Whoopi mocht meteen los, Ylva hielden we aan de lange lijn, want er waren te veel honden en er lagen te veel hondendrollen.
Ylva gedroeg zich abnormaal goed, zelfs de confrontatie met een heel grote zwarte hond verliep goed, neuzen tegen elkaar, geen kik. Bij een klein zwart hondje ging ze uit haar dak van gekkigheid, kronkelen, spelen, geweldig. Ook daarna nog een paar grote honden waaronder een pitbull tegengekomen, ook daar geen kik, maar dan houd ik haar wel kort.
Heel anders was dat met Whoopi, die in elke hond een bedreiging zag en heftig de vermeende dieven van haar bal van zich afsnauwde. Gewoon grappig om te zien.
We zijn geschrokken hoe slecht de conditie van Whoopi en Ylva is. Uiteindelijk, om ook Ylva wat vrijheid te geven, ze tussen ons heen en weer te laten rennen, wat heel spontaan gaat vanwege de beloninkjes, maar ook het spel. In no time hingen hun tongetjes op hun knietjes en was het tempo er uit. Dus dat moeten we langzaam aan weer opvoeren.
Bij de oppas in Harlingen heeft Ylva toch hele einden gelopen, wel aan de lijn. Bij ons is ze de hele winter niet los geweest, ze eet poep van andere honden en we weten niet of die honden al dan niet ziek zijn, of zelfs Giardia hebben. Los daarvan is het natuurlijk ronduit vies.
Alleen als we haar af kunnen leiden, spelletjes met beloning en er geen andere honden vlakbij zijn, kan ze los. In het bos durven we ze ook niet meer los te laten en nu begint ook het tekenseizoen weer.
Nou ja, het was een drukke week met veel emoties voor onze takkies.
Voor zover we het nu kunnen overzien, komt er een rustige week aan met meer tijd voor ze.