We waren op bezoek bij een dochter. Bij haar ook twee teckeltjes. Helaas is het tussen haar en onze teckeltjes geen liefde op het eerste gezicht, in feite oorlog. Dat was al toen er eerst de twee oudste teckels waren: Reza en Whoopi. Tante en nicht.
Toen kwam bij de dochter een tweede teckel: Vlo. Dat was foute boel voor Whoopi. Helaas ging het helemaal fout toen wij Ylva er bij kregen.
Nu hadden ze elkaar alweer een tijdje niet gezien, dus draaide Ylva meteen door. De hondjes van dochterlief werden dus maar in hun bench gestopt, zodat ook Ylva even uit haar kleine reisbenchje kon.
In de kamer staat een mandje met knuffels, we waren, dom genoeg, Ylva’s knuffels vergeten.
Ylva moest er in eerste instantie niets van hebben, maar even later zag ik haar, met een knuffel, staart omhoog, richting benchje rennen, gevolgd door nog een tweede knuffel. Diep in haar benchje en zijzelf ervoor. Dat was een déjà vu, want Whoopi deed dat ook. Elke keer als we haar opgehaald hadden bij een oppas, vonden we speeltjes in haar bench die echt niet van haar waren. Grappig? Ja, maar ook vervelend omdat we steeds terug moesten om gestolen waar terug te brengen.
Nou ja, de nu door Ylva gestolen knuffels brengen we met kerst wel weer want onze dochter vond het wat zielig om ze weer af te pakken.
Verdere misdragingen: Whoopi plaste in de kamer en Ylva beet bijna de neus van Vlo af, die haar lange teckelneus door de tralies stak en niet het benul had die terug te trekken. Gelukkig ging het goed, doordat Reinout er op tijd bij was.
Ylva ging weer heftig te keer, niet leuk. Alle vier teckels zijn gelukkig nog onbeschadigd.
Zie hier de buit.
