Op 12 februari van 2020 vertrokken we met onze teckeltjes naar Spanje.
De auto volgeladen voor 7 weken van huis. Twee benches met een hondje er in, eten en medicijnen voor ze mee voor de hele vakantie en, zoals gewoonlijk, veel te veel kleding etc.
Elke twee uur maakten we een stop, hondjes uitlaten, voor ons koffie en sanitaire stop.
Geen enkel probleem, onze lieverdjes ondergingen het zonder morren of piepen en schoten zelfs graag hun lekker warme bench weer in.
Omdat het bijna 2500 km rijden was en het zowel voor ins als voor de hondjes toch wel zwaar was zoals we gewend waren dit in drie dagen, twee nachten te doen,deden we er nu een nacht langer over dus drie keer hotel.
De hondjes ondergingen het ongelooflijk goed.
Toch blij toen we er waren. Behalve een mooi huis, dat we op afstand, op foto’s hadden gehuurd, viel ook de tuin ons mee, nee het was een sprookjestuin. Helemaal rondom het huis, met tropische planten en palmbomen en zó goed afgezet, dat zelfs die kleine Ylva niet kon intsnappen.
De eerste avond, na inschrijving en uitleg vd huisbaas, gingen we de meest nodige etensvoorraad halen plus naar de “Chinees” voor kussens en zo voor de hondjes. We waren zo stom geweest om Ylva’s knuffeldeken en Whoopi’s dure nieuwe kleed in het laatste hotel te laten liggen. Meteen gebeld en op de terugweg halen we dat op en Reinout heeft meteen voor de nacht, ( 28 maart) geboekt, zelfde kamer.
Toen we terug kwamen van de boodschappen, was het pikkedonker, het had langer geduurd dan we ingeschat hadden. Reinout kon de deuren en hekken niet open krijgen uit de keus van bos van 9 sleutels. Ylva lag nog buiten op terras in bench in de ren, Whoopi binnen op slot in bench en ze hadden nog geen eten gehad. Er zijn wel buitenlichten, maar ja, net aangekomen en wie denkt hier nu aan. Alle ramen en deuren zijn betralied en met hangsloten. We hadden niet zo hoeven stressen, want de hondjes lagen rustig te slapen.
Inmiddels, na een dag, kent en herkent Reinout de sleutels bij de bijpassende sloten en we gaan niet meer weg als de kans bestaat in het donker thuis te komen.
De hondjes waren rustig, wilden hun bench/ren zelfs niet uit, dachten kennelijk dat het al nacht was. Hun dag en nachtritme was ook in de war, omdat we onderweg steeds erg vroeg naar bed gingen en er heel vroeg weer uit.
Ylva was verschrikkelijk blij met haar knuffel die we, samen met o.a. kussen en kleden voor de meubels gekocht hebben.
Elke keer als Reinout er maar naar keek, rende ze naar haar bench en duwde haar knuffel diep achter in de bench, zó komisch. Pas na een paar dagen kwam het ervan om overdag het traliehek helemaal te openen.
Wordt vervolgd.